Beste film André Waardenburg: Ida

Slechts sporadisch komt in een recensentenleven een film voorbij die in alle opzichten perfect is. Voor mij was Ida van Pawel Pawlikowski er zo’n eentje. Alles komt samen: esthetische vernieuwing, krachtige inhoud en psychologische tekening.

Ida’s visuele stijl is het eerste wat opvalt: fraai zwart-wit in het academy-formaat (4:3) uit het klassieke filmtijdperk 1930-1970. Dat past bij een film die zich in 1962 afspeelt. Het verhaal gaat over een novice die te horen krijgt dat zij joods is. Samen met haar tante Wanda onderzoekt zij het lot van hun familie in de Tweede Wereldoorlog, waarbij het duo stuit op stilzwijgen en antisemitisme. Rond dit thema hangt in Polen een gordijn van ontkenning, controverse en vijandigheid: Ida zou dan ook een anti-patriottistische film zijn. Inhoudelijk relevant, psychologisch subtiel en fenomenaal gefotografeerd: Ida is een film die hoofd én hart beroert.