Alsof er twee pianisten achter het klavier zitten

Twaalf mooie liedjes, meer is er niet nodig voor een tijdloos popalbum. Liedjes die troost bieden, zoals Teenage Fanclub op Here of liedjes vol kleine verrassingen, zoals in Wilco’s Schmilco.

Emil Gilels (1916-1985) was een van de grote pianofenomenen uit de Sovjet-tijd. De in Odessa geboren virtuoos maakte enkele succesvolle tournees door de VS. In 1964 speelde hij in Seattle en dat recital is nu, in zijn honderdste geboortejaar, voor het eerst in zijn geheel uitgegeven door Deutsche Grammophon. Als je Gilels (of: Hilels) hoort spelen, vergeet je het geknisper en gekraak op de opname. In Prokofjevs Derde sonate hoor je een pianist die op meerdere borden tegelijk schaakt, die zoveel kleuren kan aanbrengen dat het lijkt alsof er twee pianisten achter het klavier zitten. In Beethovens Waldsteinsonate vliegt hij een enkele keer uit de bocht, maar dan wel op zo’n manier dat het lijkt alsof het zo hoort. In Debussy’s Reflets dans l’eau schetst Gilels een woeste zee.