Hybride objecten met macho-kracht

Tentoonstelling

De suppoosten van het Stedelijk Museum in Amsterdam, waar een tentoonstelling met nieuw werk van Magali Reus is geopend, hebben er een ongebruikelijk zware klus aan om het handtastelijke bezoek op afstand te houden.

Magali Reus, Arbroath Smokie (2016) Foto The Approach, London

Als er zoiets als ‘dingkracht’ bestaat, zoals de Amerikaanse hoogleraar Jane Bennett in een van haar boeken schrijft, dan oefenen de nieuwste dingen die de Nederlandse kunstenaar Magali Reus (1981) maakt die ‘dingkracht’ op een heleboel manieren uit.

Handtastelijk bezoek

Reus’ nieuwe objecten - hybrides die lijken op paardenzadels, motoronderdelen, capsules, medische apparaten en af en toe de snuit van een hond - hebben een macho-kracht, alsof ze alles kunnen weerstaan. Ze zijn zelfbewust, hun fysieke aantrekkingskracht is groot. De suppoosten van het Stedelijk Museum in Amsterdam, waar een tentoonstelling met nieuw werk van Reus net is geopend, hebben er een ongebruikelijk zware klus aan om het handtastelijke bezoek in de museumzaal op afstand te houden.

Reus toont zeven van deze veelvoudige objecten samen met drie nieuwe muurreliëfs in de helaas wat kleine presentatie Mustard (waarom die titel, is onduidelijk). De objecten, die luisteren naar tamelijk muffe namen als Toucan Brown, Propeller E.K, Harlequin Darts, lijken een functie te hebben, maar welke dat is blijft onduidelijk. Daardoor hebben ze iets buitenaards, of beter gezegd: buitentijds, alsof ze niet gehoorzamen aan de wetten van de zwaartekracht en die van het verstrijken van de tijd.

Al het werk van Reus – opgeleid aan het prestigieuze Goldsmiths in Londen en de Rijksakademie in Amsterdam – bezit die functionele nutteloosheid. In de series abstracte objecten die ze sinds 2013 produceert en waarmee ze in binnen- en buitenland furore maakt, richt Reus zich op herkenbare, industriële dingen, zoals koelkasten, klapstoelen, aluminium pannen en sloten, waar ze de functie uit wist. Klapstoelen worden met wezensvreemde stoffen bekleed en ingesnoerd, pannen worden schitterend opgeschuurd en droog gekookt, sloten zijn ingenieuze abstracte bouwwerkjes die nooit iets af zullen sluiten.

Alles is toom

Magali Reus

Detail uit: Harlequin Darts (2016). Magali Reus

Reus’ werk was nooit echt makkelijk toegankelijk. Als bezoeker had je de tijd nodig om te zien waar je precies naar keek. Zelf omschreef Magali Reus dat mooi in de catalogus van de Prix de Rome, die ze vorig jaar won: ‘Mensen lezen kunstwerken over het algemeen heel snel. Ze nemen altijd aan dat ze meteen weten waar ze naar kijken. Maar bij mijn werk weet je dat vaak niet. (…) Ik probeer de snelheid te vertragen waarmee mensen dingen aannemen, waarmee ze een waarheid menen af te lezen aan hun omgeving.’

In haar nieuwste serie is Reus toegankelijker dan ooit. Haar ‘zadels’ zijn ongelooflijk rijk versierd. Tientallen materialen zijn gebruikt. Er is kunststof hars, gezeefdrukt en geborduurd leer, veters, rubber, wol, moeren en ringen, stalen buizen en nog veel meer. Je komt ogen tekort, en vandaar ook die vingers: je wilt voelen wat je ziet.

Het is de kracht van Reus dat haar beeldtaal ondanks deze veelvoud nergens uit de bocht vliegt. Nergens ontstaat de suggestie van barokke overdaad. Alles is tot op de vierkante millimeter beredeneerd. In het verleden werkte dat soms beklemmend. Nu werkt het bevrijdend. De kunstenaar houdt alles in toom, maar kan de teugels ook met succes laten vieren.