Wawrinka, de sloper van Djokovic

Mannen

Stan Wawrinka won na een meeslepende finale van titelverdediger Novak Djokovic. Bij vlagen toverde hij met Federeriaanse perfectie.

Links: Angelique Kerber na haar zege in de finale op Karolina Pliskova. Rechts: Stan Wawrinka na zijn overwinning op Novak Djokovic. Foto’s Jewel SAMAD/AFP, Julie Jacobson/AP

De rechtervoet van Novak Djokovic trilt, enkele teennagels liggen eraf, bloed sijpelt door het tape dat om de tenen is gebonden. De dokter probeert te redden wat er te redden valt. Djokovic strompelt over de baan, kan nauwelijks meer serveren, verbijt de pijn en slaat vanuit de stuiptrekkingen soms nog een winner.

Er is ruim drieënhalf uur getennist in het Arthur Ashe Stadium in New York, podium voor een monsterlijk mooie US Open-finale tussen Stan Wawrinka en Novak Djokovic. De vierde set is onderweg, het publiek wil meer spektakel – maar het lichaam van elastiek is gesloopt. Kramp schiet in het linkerbovenbeen van Djokovic, de voeten zijn overbelast.

De situatie is zo acuut dat Djokovic buiten een reguliere break om medische verzorging krijgt – wat ongebruikelijk is. Fraaie televisie, Wawrinka vreest dat hij door de medische time-out uit zijn onoverwinnelijke roes wordt gehaald en klaagt bij de umpire over het moment van de onderbreking. „Stan, sorry man”, zegt Djokovic vanuit zijn bankje, terwijl hij verzorgd wordt. „Ik kon niet meer staan.” Wawrinka steekt een duim op.

Na 3 uur en 54 minuten heeft Wawrinka de titelverdediger definitief neer na een bloedstollend gevecht: 6-7, 6-4, 7-5 en 6-3. De derde grandslamtitel voor de Zwitserse nummer drie van de wereld, na de Australian Open in 2014 en Roland Garros vorig jaar – toen hij Djokovic ook in de finale temde. De Zwitser heeft, als enige op de tour, het juiste tegengif gevonden voor de Servische nummer één.

Je moet bijna bovenmenselijk spelen om de dadendrang van Djokovic (29) te verstoren. Wawrinka (31) kan dat, op podia als deze is hij in staat om boven zichzelf uit te stijgen. „Je was de meest moedige speler op de beslissende momenten”, zei Djokovic. Wawrinka, die in de derde ronde nog een wedstrijdpunt overleefde tegen de Brit Dan Evans, is een finalekiller: hij heeft na zondag een positieve balans van 3-0 in grandslamfinales.

Bij vlagen tovert Wawrinka met Federeriaanse perfectie – de Roger Federer in zijn hoogtijdagen. Eind eerste set komt hij tot leven en wappert vanaf dan vrijuit met die fantastische enkelhandige backhand. Diep, langs de lijn, zo zuiver geraakt. Intense, brute rally’s, uit alle hoeken. Het gaat zo hard, in zo’n hoog tempo. Djokovic mist kansen, is „niet kalm genoeg op de belangrijke momenten”, zegt hij later. Wawrinka redt een karrenvracht aan breakpoints, 14 van de 17.

De Zwitserse storm gaat niet meer liggen. „Hij houdt ervan om zo nu en dan de bal heel hard te slaan, ik denk niet dat Novak daar van houdt”, zei Magnus Norman, de Zweedse coach van Wawrinka. „Stan is misschien wel een van de weinige jongens die Novak echt kan raken als hij een goede dag heeft.”

De opmars van Wawrinka is drie jaar terug ingezet onder leiding van Norman. Hij heeft aan fysieke kracht gewonnen en is mentaal gesterkt. „Ik was mentaal aan het worstelen, het lukte mij niet om topspelers te verslaan, om finales te winnen”, zegt hij bij Eurosport. Nu tikt hij na gewonnen sleutelpunten op zijn hoofd, als teken: ik ben geestelijk de sterkste.

Maar vijf minuten vóór de wedstrijd waren er tranen, toen hij in de kleedkamer sprak met Norman. De reden? Hij stond onder hoogspanning, wilde onder geen beding verliezen. „Ik wil niet naar de baan en een finale verliezen. Zo dichtbij, zo ver weg.” In de laatste elf finales heeft hij een positieve score van 11-0; angst om te verliezen blokkeert hem niet.

Wawrinka zal zijn vizier nu waarschijnlijk richten op Wimbledon, als hij daar wint heeft hij alle vier de grand slams een keer gewonnen – acht spelers gingen hem voor. Nu eerst rust. „Ik ben compleet leeg.”