Van Ahmeds vrouw moest hij afblijven

Wie: Ahmed

Kwestie: zware mishandeling, bedreiging, vernieling

Waar: Amsterdam

Er zijn klappen gevallen, bedreigingen geuit en banden lekgestoken. Maar hoe en door wie? Hoe langer de zitting duurt, hoe mistiger de toedracht en hoe meer bezwaren de officier van justitie laat vallen. Dit is de zaak van Ahmed en Henk, de voetbalscout die een relatie begint met de moeder van één van zijn pupillen. En Ahmed pikt dat niet, want zij is zijn vrouw en die pupil zijn zoon. Weliswaar is hun huwelijk al vijf maanden op de klippen – Ahmed woont elders – maar hij komt nog veel thuis. Eén ‘gescout’ lid van zijn gezin vindt Ahmed wel genoeg. Naar de islamitische normen uit zijn vaderland Ghana is zijn vrouw nog van hem. Althans totdat ze in Ghana zijn gescheiden, wat hij inmiddels van plan is. Mits de rechtbank het contactverbod opheft, natuurlijk. Anders lukt dat niet.

Heeft de 62-jarige Ahmed alle banden lekgestoken van Henk, de man die hij voor zijn rivaal hield? Het OM dacht eerst van wel, maar eist bij nader inzien toch vrijspraak. De politie was nogal langzaam met het vaststellen van de vernieling. En de banden leken met een mes te zijn lekgesneden. Terwijl Ahmed juist met een ‘rode schroevendraaier’ in de weer zou zijn geweest. Heeft de verdachte gedreigd ook zijn vrouw en zoon te zullen doden? Ook dat laat de officier vallen – het is wel verklaard bij de politie, maar wanneer en hoe dan is niet uitgezocht. Vrijspraak dus.

Blijft de vechtpartij tussen de mannen over, waarbij zou zijn gestoken. Daarover bestaan twee verhalen. Volgens Henk had Ahmed een schroevendraaier, waarmee hij stak. Volgens Ahmed verweerde hij zich juist met een sleutelbos tegen de klappen van Henk, die daardoor krassen opliep. Er is een iPhone verdwenen en er is ‘I kill you’ geschreeuwd.

Volgens Ahmed werd hij door Henk in zijn auto aangevallen, met een telefoon op het hoofd geslagen en heeft hij zich verdedigd. Volgens Henk was het Ahmed die het portier van Henk opentrok en op hem insloeg en instak, schreeuwend dat hij hem zou doden. Henk vluchtte naar binnen, waar de ex van Ahmed zijn wonden verzorgde. Zegt Henk.

Ahmed zat in totaal zeven dagen vast. Op het bureau werden foto’s gemaakt van Henks bebloede hoofd en bekraste armen. Maar niet van Ahmeds hoofdwond, die zijn advocaat wel zag toen ze hem op het bureau bezocht. Henks iPhone werd teruggevonden in de kelderbox van Ahmed. Die had Henk bij het vechten in mijn auto verloren, zegt Ahmed. Hij had de telefoon achtergehouden om Henk zo tot een gesprek te kunnen dwingen.

Pathologisch achterdochtig

Ahmed is er wel klaar mee. Als dit ‘geregeld’ is, wil hij terug naar Ghana. Daar is hij hertrouwd; er is drie maanden geleden een dochter geboren die hij nog niet zag.

In de gedragsrapportage wordt Ahmed beschreven als zwakbegaafd, rigide, pathologisch achterdochtig, jaloers en overigens, na zestien jaar in Nederland, nauwelijks geïntegreerd. Ahmed spreekt via een tolk Engels-Nederlands. Een training gericht op het beteugelen van woede en frustratie lijkt weinig zinvol. Ahmed is niet gemotiveerd.

De officier vindt zijn gedrag buitenproportioneel en beangstigend. Anderzijds viel het letsel van Henk mee, heeft Ahmed al vastgezeten en was hij nooit eerder in contact met justitie. Het recidivegevaar lijkt laag, zolang zijn omgeving stabiel blijft. En hij is al 62. Licht verminderd toerekeningsvatbaar, oordeelde de psycholoog. De officier vindt 240 uur werkstraf voldoende, met 90 dagen voorwaardelijke celstraf.

De rechtbank is het twee weken later daarmee eens. Ahmed wordt veroordeeld tot 240 uur taakstraf, een maand cel voorwaardelijk, een proeftijd van twee jaar en een schadevergoeding. De rechtbank vindt het overigens ook bewezen dat Ahmed de banden lekstak.