Sopraan Jennifer France groots in ‘Ariadne’

Sopraan Jennifer France bleef ook in haar moeilijkste noten een verleidelijk actrice. Een must-hear, en nog net iets meer een must-see.

Ariadne auf Naxos, van de Nationale Reisopera Foto Marco Borggreve

Voor het verhaal ga je niet naar Ariadne auf Naxos. De opera van Richard Strauss en librettist Hugo von Hoffmansthal is een opera in een opera, en de weg naar die opera toe – het eerste deel, de proloog – is aanzienlijk minder interessant.

Furieuze componist

Een rijke man geeft een feest. Hij wil zijn gasten een klucht, een ernstige opera en een vuurwerkshow voorschotelen, maar het diner loopt uit, dus besluit hij dat de zangers en acteurs hun klucht en opera maar gelijktijdig moeten uitvoeren. De componist (die rol wordt gezongen door een vrouw) is furieus en vreest dat zijn opera over de verlaten en om haar Theseus treurende Ariadne in de soep zal lopen. Zerbinetta, leider van de troupe, weet de componist echter te verleiden en tijdens de opera, het tweede deel, komt alles toch nog goed door de verbindende kracht van de muziek.

Dat de Nederlandse Reisopera juist nu met een Ariadne komt, is niet voor niets: het is deze herfst honderd jaar geleden dat deze tweede versie van het stuk in première ging. Voor de productie van de Reisopera, die zaterdag voor het eerst te horen was in het Wilminktheater in Enschede, tekende Laurence Dale voor de regie. Hij was vorig jaar verantwoordelijk voor de succesvolle Madama Butterfly.

Ook Dale lukte het niet de proloog veel meer te laten zijn dan een flauw toneelstuk dat de mix van lichte en ernstige elementen in het tweede deel moet rechtvaardigen. Mezzo Karin Strobos (de componist) zong goed en de reusachtige van piepschuim gemaakte sculpturen waren meesterlijk, toch wees niets erop dat het ná de pauze zo goed zou worden.

Weergaloos toneelbeeld

De vrolijke rommeligheid uit de proloog maakte plaats voor een weergaloos toneelbeeld, waarin met projecties (kabbelend water, ruige bergen) de suggestie werd gewekt dat we echt op een eiland waren. Van de personenregie tot de weelderige en naadloos op het decor aansluitende kostuums van Gary McCann (Broadway-achtig en rijk aan veren voor Zerbinetta), was alles uitstekend verzorgd en evenwichtig. De dans (choreografie van Sjoerd Vreugdenhil) was adembenemend, alsof een barokke schildering tot leven werd gewekt.

Het Noord Nederlands Orkest hield de vaart erin onder Antonio Fogliani en bleek een uitstekende steunpilaar voor de zangers. De Koreaanse Soojin Moon Sebastian overtuigde als Ariadne, maar de grootste prestatie kwam van sopraan Jennifer France (Zerbinetta), die ook in haar moeilijkste noten een verleidelijk actrice bleef. Een must-hear, en nog net iets meer een must-see.