Klavecimbel klinkt als pure sciencefiction op de Gaudeamus Muziekweek

KlassiekGaudeamus Muziekweek Gehoord: 9/9, diverse locaties Utrecht. Inl.: muziek.nl

4

Wat houdt jonge componisten bezig? Dat hoor je tijdens de Gaudeamus Muziekweek. Afhankelijk van je keuze uit het brede programma vind je uiteenlopende antwoorden.

Wie bij het klavecimbel aan barok denkt kon voor een cultuurshockje naar Theater Kikker – daar klonk zo’n ‘Lilleke Spiekerbak’ als pure sciencefiction. In Lessons of Anatomy van Pierre Jodlowski stond naast het echte klavecimbel een virtuele. Een schaduwrijke video toonde de anatomie van het instrument, dat werd ontmanteld door een destructief paar gele schoonmaakhandschoenen. Jodlowski buitte de verwarring tussen echt en virtueel muzikaal uit, en wist het postapocalyptische landschap van het toegetakelde klavecimbel zelfs aangrijpend te maken. Klaveciniste Goska Isphording was geweldig.

In de Pieterskerk zong Silbersee nieuw werk van Anna Korsun (winnaar Gaudeamusprijs 2014). Zij stelde voor Ulenflucht twintig zangers op rondom het publiek en rustte ze uit met allerhande fluitjes en blaaspijpen. Het rondzingende kreunen, grommen, piepen, knorren en krijsen zwol aan en nam af als eb en vloed, maar greep de aandacht met briljante details.

Eveneens sterk was het tweeluik Up en Down van Jerzy Bielski: een dramatisch oratoriumpje, losgesneden van taal en betekenis. De stukken bevatten slimme spiegeleffecten, maar vervoering kwam vooral door de spannende wisselwerking tussen sopraan en instrumentalisten – viola de gamba en fujara, een fantastische Slowaakse boventonenfluit.

Ensemble-in-residence Oerknal! speelde werk van twee genomineerden voor de Gaudeamusprijs. James O’Callaghan maakte met Indices or: Kosuth Variations een ludiek, wat bedaagd theaterstukje, waarin musici stoel, boek, hamer en lamp speelden. David Bird boetseerde een rauw en energiek multimediawerk, Simulationism, waarin een geprojecteerde digitale avatar vervormd werd door de grillige muziek.

Oerknal!’s beste stuk kwam van Reiko Füting, die Weg, Lied der Schwäne construeerde uit een madrigaal van Arcadelt. De niet-ironische 16e-eeuwse schoonheid, ingebed in sonoriteit en montagetechniek van nu, blonk anders, maar onverminderd.