In dienst van de eenvoud: wat minder gitaren

Twaalf mooie liedjes, meer is er niet nodig voor een tijdloos popalbum. Liedjes die troost bieden, zoals Teenage Fanclub op Here of liedjes vol kleine verassingen, zoals in Wilco’s Schmilco.

Hoes en titel doen een frivoler Wilco vermoeden dan we gewend zijn van de altijd buiten de lijntjes van gewone Americana kleurende groep uit Chicago. Als akoestische tegenhanger van het vorig jaar verschenen Star Wars is Schmilco opnieuw een relatief ongecompliceerd liedjesalbum, hoewel de ingebakken melancholie van zanger en gitarist Jeff Tweedy onuitroeibaar is in een ode aan het buitenstaanderschap als ‘Normal American Kids’. Het ingetogen Schmilco is een wonder van beheersing voor een groep met drie fantastische gitaristen die hier in dienst van de eenvoud betrekkelijk weinig te doen krijgen. Totdat het in ‘Common Sense’ losbarst in een alle kanten op schietend notenbreiwerk. De verrassingen van deze twaalf mooie liedjes zitten in kleine hoeken, zoals de uit het niets opduikende fuzz- en surfgitaren en ritmische vondsten die Wilco toch weer een hogelijk uitdagend geluid geven.