Offer van de bidsprinkhaan

Eindelijk begrijpen we de defaitistische levenshouding van de mannelijke bidsprinkhaan. Voor zijn vrouw hadden we al alle begrip. Ze is haast spreekwoordelijk geworden, de stevige dame die haar opgewonden man opeet na onthoofding. Die onthoofding kan al voor geslaagde seks plaatsvinden. Na de paring, of zelfs tíjdens, begint ze de rest op te eten. Zij schiet er qua doorvoeding flink mee op.

Verwondering was er altijd over de naïeve mannetjes bij verschillende soorten bidsprinkhanen. Bij het merendeel lijkt het wel of ze na de daad helemaal niet hun best doen om een drama te voorkomen.

Dat ze er met open facetogen intrappen is nu verder verklaard. Een Amerikaans-Australisch duo biologen zocht het uit bij de Chinese bidsprinkhaan. De voedingswaarde is inderdaad belangrijk voor de vrouwelijke conditie, maar nog belangrijker: vrouwtjes doen aan sperma-opslag. Daardoor kunnen ze ook nog na de paring eitjes bevruchten. Dus tegen de tijd dat de aangekomen moordenares weer eieren legt, profiteert het opgegeten mannetje daar postuum van. Zijn offer komt ten goede aan de kansen voor zijn eigen nageslacht, via extra goede en vooral méér eitjes. En dus niet aan dat van een later verschenen, al dan niet verorberd mannetje.