Joost Luiten kan nog van zichzelf winnen

Golf

Joost Luiten verbaasde iedereen en vooral zichzelf door voor de tweede keer de KLM Open te winnen. Opeens lukte alles weer.

Golfer Joost Luijten heeft een dag waarop alles lukt en wint de KLM Open. Foto RONALD SPEIJER/ ANP ©

Hij moest even terugdenken aan de dinsdag voor het toernooi. Thomas Pieters – Joost Luiten. België - Nederland. Zes holes, één op één. Voor de leuk, natuurlijk, inleidend vermaak voor de vier dagen die er echt toe doen. „Ik werd afgedroogd”, zegt Luiten. „Volgens mij heb ik geen par geslagen.” Swing liep niet, op de driving range ook al niet. Drie weken vrij gehad sinds de teleurstelling die de Olympische Spelen in Rio de Janeiro waren, Spelen waarop hij zich in tegenstelling tot veel topgolfers wél had verheugd, en het was niet veel beter geworden.

Mentaal op, fysiek op. Vooral mentaal, zou Luiten zeggen. Het zat niet goed in zijn hoofd. Frustratie. Joost Luiten op zulke momenten is maar een middelmatige speler. Zijn eigen woorden. Joost Luiten als alles goed gaat? Dan kan hij een topspeler zijn. Op het moment dat van alle mensen hij het nog wel het minst verwachtte, na een periode van maanden waarin niets ging zoals hij in zijn hoofd had, won hij het toernooi waar er de meeste druk op hem stond. In eigen land, op zijn eigen baan. Na 2013 voor de tweede keer.

Aandacht

Want als je de afgelopen dagen in Spijk een rondje liep over The Dutch, het nieuwe thuis van de KLM Open, zou je bijna zijn gaan denken dat maar één speler meedeed. Hij, Joost Luiten, 30 jaar, met zijn hoofd op elk bord, elk poster, elk boekje dat de duizenden mensen die naar het Gelderse plaatsje waren gekomen in hun handen gedrukt kregen. In een fase waarin zijn prestaties zouden doen vermoeden dat hij de aandacht het liefst even zou vermijden, was hij overal. Goed, hij is de ambassadeur van het Nederlandse golf, en het Nederlandse golf heeft één toernooi dat er echt toe doet per jaar, dus hij heeft die keuze niet. Maar onder de grootste druk vond Luiten gedurende vier dagen zichzelf terug.

Daar was hij vrijdag mee begonnen, na een donderdag waarop hij al fouten corrigerend een slechte start wist te voorkomen. 64 slagen, zeven onder par, toen heel even het baanrecord op de baan die al sinds 2011 open is, maar waarvoor dit pas het eerste grote toernooi was. „Niet te vroeg juichen.” „We zijn pas op de helft.” „Fijn als het plan werkt.” Terwijl Luiten wat clichés in de microfoon babbelde, verraadde de breedste glimlach van de afgelopen maanden al meer. Het zat goed.

Zondag zat het beter. Hij begon met drie slagen achterstand op de Australiër Scott Hend, maar die was al binnen een paar holes weg. Het begin van een ronde die hij achteraf „bijna perfect” zou noemen. Als geen ander wist hij waar de gevaren lagen op de baan waar hij zo vaak speelt, dat één moment van onoplettendheid je zomaar drie slagen extra kan opleveren. Maar hij zocht ze op, speelde aanvallend en alles wat hij deed, lukte. Vooral een paar putts van lange afstand. „Ik hoefde maar naar een bal te kijken, en hij ging erin.” Luiten deed het bovendien een paar keer op de holes met het meeste publiek, rond het clubhuis. Over druk gesproken.

Bekijk de winnende putt. Tekst loopt door onder de video.

De Luiten die een kleine maand geleden nog mentaal niet fit was, toonde zich opeens de weerbaarste van allemaal. Op de dertiende hole belandde zijn afslag in het water – „de slechtste bal die ik deze dagen sloeg” – en moest hij een bogey opschrijven, één boven par. Een hole later was het na weer zo’n lange putt alweer vergeten. Elk foutje dat Luiten maakte, werd ruimschoots goed gemaakt.„Na die dertiende dacht ik: kan een keer gebeuren, ik doe nog steeds mee.”

Begin dit jaar begon Luiten zijn samenwerking met een nieuwe mental coach Chris Henry, een Engelse oud-snookerspeler. Hij heeft er dagelijks contact mee, zegt hij. Zo ook de afgelopen dagen. „Vijf minuten zitten, ademhalingsoefeningen. En ik krijg dingen mee waar ik aan moet denken op de baan. Mijn tempo. Routine. Niet gefrustreerd raken door alleen maar te denken aan het eindresultaat.”

Op een dag van mooie ballen was de allermooiste eigenlijk niet zo bedoeld. Een tweede slag op de zeventiende die neerplofte vlak bij de vlag, een bal die een golfer alleen slaat als echt alles lukt, het zou de birdie worden die definitief een einde maakte aan het kleine beetje hoop dat zijn Oostenrijkse vriend Bernd Wiesberger nog had om te winnen. „Maar ik wilde hem niet zo slaan.” Luiten lacht, maar is serieus. „Ik wilde hem een paar meter rechts van de vlag slaan, want dan rolt hij met de green mee richting vlag. Maar ik pullde hem wat naar links. Kwam toch zo terecht. Dat zijn dan ook die gelukjes.”

„Bijzonder” waren de afgelopen dagen. Vijfde overwinning op de Europese Tour, de eerste in bijna twee jaar. Stijging op de wereldranglijst. 300.000 euro. Misschien nog belangrijker voor Luiten: hij weet weer dat hij nog van zichzelf kan winnen. „Ik ben nog steeds niet op mijn top.”