Ingehouden woede

Na vijf minuten al begon hij vreemde geluidjes te maken. Het was of zich ergens onder in zijn lichaam iets ophoopte wat zich als een monster naar boven probeerde te werken, een uitgang zocht. Ongenoegen. Hij leek er vol van. De man in het witte overhemd links voor mij in De Rode Hoed, donker haar, brilletje, was het ontzettend oneens met Edith Schippers. De minister op het podium hield een emotioneel betoog aangaande het moslimextremisme. Ze vond het hoog tijd dat ‘wij’ duidelijk en onbevreesd onze vrijheden verdedigen tegen de Mohammeds en hun vrouw- en homovijandige praktijken.

Hoe meer voorbeelden Schippers gaf van te grote verdraagzaamheid jegens de islamitische onverdraagzaamheid, hoe meer het witte overhemd begon te schuiven op zijn stoel. Soms kwam er een bromtoon, zoals na de bewering dat Nederland hier en daar al is gecapituleerd. Leraren die hun homoseksualiteit in de klas verbergen omdat zij de hoon van Marokkaanse en Turkse leerlingen vrezen, dat kán niet langer, vond Schippers tijdens haar H.J. Schoolezing.

„Onze cultuur is een stuk beter dan alle andere. Wij staan voor de vrijheid, en wie dat niet kan accepteren, hoort hier niet thuis.” Zo!

De man in het witte hemd keek meesmuilend opzij, naar zijn vrouw die het duidelijk ook maar niks vond wat de minister van volksgezondheid hier in haar paarse jurk stond te orakelen.

Ik kon daar wel inkomen. We zaten aan de Keizersgracht, in een debatcentrum waar het links-intellectualisme als een geest door de hoge ruimte zweeft. Hoewel de lezing werd georganiseerd door het rechtse weekblad Elsevier kunnen VVD’ers in de grachtengordel traditiegetrouw op weerwerk rekenen. Als je ergens cultuurrelativisme mag verwachten, dan wel in Amsterdam-Centrum. Vandaar natuurlijk de wanhopig opgetrokken schouders van de naar schatting veertigjarige man die het na een half uur niet meer leek te houden.

Hoe lang zou het nog duren voor hij zou opstaan om die liberale troela eens goed de waarheid te vertellen? Hij mopperde alvast dwars door de minister heen, machteloos op de een-na-achterste rij, wiebelend met ingehouden woede.

Toen de zaal na afloop vragen mocht stellen aan Schippers ging zijn in wit katoen gestoken arm als eerste de lucht in. Zeker tien mensen kregen de microfoon, maar hoe driftig zijn vinger ook omhoog priemde, aan de beurt kwam hij niet.

Verrassend: menige vragensteller bleek het in grote lijnen eens met Schippers. Nog verrassender: de boosheid van de man in het witte overhemd betrof niet het ‘eigen cultuur eerst’ van de minister, maar het feit dat ze daarin niet ver genoeg ging. „Alles wat zij vertelde, zei Frits Bolkestein dertig jaar geleden ook al”, verklaarde hij. „Het wordt tijd voor veel drastischer maatregelen. Ik voel me niet serieus genomen.”

Het witte overhemd gaat in maart „rechts van de VVD” stemmen. Op de PVV dus. Dat wilde hij per se kwijt ná, en liever nog tíjdens de lezing in De Rode Hoed, en ik dacht: ook de grachtengordel is de grachtengordel niet meer.

Auke Kok is schrijver en journalist.