Hartverwarmend

De Ronde van Spanje heeft drie weken voor spektakel gezorgd dat de Tour ons heeft onthouden. De Vuelta is veruit de mooiste van de drie grote ronden geworden. Strijd en spanning tot de laatste dag. Met de favorieten in aangrijpende duels, inclusief een coup van Quintana en Contador tegen Froome.

Koersen met de tong uit de mond.

Hartverwarmend was de winst van Robert Gesink in de koninginnerit op de Col d’ Aubisque. Het leek wel een wedergeboorte. De zege werd de Achterhoeker door het hele peloton gegund. Iedereen kon zich verplaatsen in het leed dat aan deze triomf was voorafgegaan. Ongemak met vrouw en kind, blessurelast na valpartijen, zelfs familiale rouw.

Velen hadden Gesink al opgegeven als Ronderenner. In de klim naar de Aubisque gooide hij alle ketenen los. Het gezicht waarmee hij over de meet kwam, vergeet ik nooit meer. De vreugde was tot tralies mee verkrampt met de zure benen. Zijn hoofd was tien jaar ouder geworden. Pas op het podium werd hij weer de jongen die een hengel zag staan.

Het hoekige zegegebaar op de Aubisque is voor mij het mooiste sportmoment van het jaar. Daar komt niemand nog overheen. Het oversteeg zelfs de olympische vreugdetaferelen in Rio. In het immense geluk van Gesink ontvouwde zich de schoonheid van afzien, uitputting en wilskracht. De schoonheid van een lijk.

Het scheelde niet veel of hij had nog een tweede bergetappe gewonnen. De bevestiging van een duurzame comeback. Ook dat was een opsteker, want in het verleden werden de uitschieters altijd gevolgd door nieuwe dieptepunten. Er zat weinig houvast in het succes.

Robert Gesink heeft nog mooie jaren voor de boeg. Hij is helemaal uitgerijpt als Ronderenner en zonder tegenslagen kan hij nog een mooi palmares bijeen fietsen. De Vuelta heeft hem alvast moraal gegeven, wat voor een gevoelige jongen betekenisvol is. Eindelijk vrij in zijn hoofd van onzekerheid en zelfbeklag. Eindelijk het verlangen ingelost.

In een fabelachtige tijdrit naar Calpe pakte Chris Froome 2.16 minuten terug op Nairo Quintano. Hij nadert de Colombiaan tot op 1.21 en vandaag staat een lastige rit op het programma die weer voor tijdverschillen kan zorgen. Kortom, tot de voorlaatste dag is het eindklassement van de Vuelta onzeker. Het is een spankracht die elk wielerhart in extase moet brengen.

In de tijdrit veroverde Alberto Contador de derde plaats op het podium. Een indrukwekkende prestatie voor een veteraan die, net als Gesink, de laatste jaren niet gespaard is gebleven van malheur. Maar de top van het klassement kan vandaag in de voorlaatste rit nog overhoop worden gefietst. Zowel voor de rode leiderstrui als voor het podium. Dan mag je spreken van een parcours om u tegen te zeggen. Een pannenkoek wint de Vuelta niet.

Er is ook door wielerfans vaak met dedain neergekeken op de Ronde van Spanje. Niet weinig renners kwamen aan de start om het WK op de weg voor te bereiden en haakten na een aantal etappes schaamteloos af. De editie 2016 van de Vuelta heeft laten zien dat de derde grote wielerronde een eigen, onvervreemdbaar gezicht heeft.

De Vuelta is geen reservedouceur meer.

Met dank ook aan Chris Froome die voor strijd en spanning zorgde. De minst Spaanse rennerskop van het peloton heeft deze wedstrijd als geen ander kleur gegeven. Een Tourwinnaar die ook in de Ronde van Spanje strijdt voor de overwinning kom je niet vaak tegen. Die soupeert liever zijn vedettestatus op.

Andermaal is gebleken dat Chris Froome een ras van hem alleen is.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.