Longreads

Wat doe je als mensen de dood van je zoon ontkennen?

Ooit was Lenny Pozner fel aanhanger van complottheorieën. Totdat steeds meer mensen beweerden dat zijn overleden zoon nooit had bestaan.

Handafdrukken van leraren en leerlingen van Sandy Hook, op een gebouw dat deze zomer werd heropend. Foto Mark Lennihan / AP

Het is iets na halftien als op 14 december 2012 een twintigjarige man de basisschool in het Amerikaanse Sandy Hook betreedt. Meteen opent hij het vuur op de aanwezige kinderen en leraren met zijn halfautomatische wapen. In nog geen vijf minuten vuurt hij 156 kogels af. Zes docenten en twintig kinderen komen om.

Een van de slachtoffers van de op twee na dodelijkste schietpartij in de Verenigde Staten is de zesjarige Noah Pozner. Agenten vinden hem hevig verminkt, gelegen op zijn rug, in een Batman-trui. Noah was een pienter, nieuwsgierig jongetje, zo hadden docenten in zijn laatste rapport nog over hem gezegd.

Terwijl veel Amerikanen vol afschuw reageren op het drama in het kustplaatsje ontstaat er ook meteen een tegengeluid. ‘Sandy Hook’ zou het werk zijn van de overheid, een bedenksel om burgers hun wapens en vrijheid af te nemen. De schietpartij was geënsceneerd, zo luidde het verwijt. En de ‘gestorven’ kinderen? Die zijn verzonnen.

In discussie met de ‘hoaxers’

Noah’s vader Lenny is de complottheorieën al snel op het spoor, zo vertelt hij in een tamelijk bizarre longread van New York Magazine. Pozner senior verdiept zich namelijk ook in dergelijke ideeën. Zo meent hij dat de maanlanding nep was en dat 9/11 niet het werk was van Al-Qaeda, maar van de Amerikaanse overheid.

In een poging de geruchten in een vroeg stadium te ontkrachten plaatst Lenny Pozner de rapporten en de overlijdensakte van zijn zoontje op Facebook. Hij wordt lid van online groep voor aanhangers van samenzweringstheorieën en gaat de dialoog met ze aan. Maar zonder succes: binnen een paar uur wordt hij uit de groep gezet.

Frontaal in de aanval

Veel groepsleden blijven Pozner echter berichtjes sturen. Ze geloven niet per se de theorie, ze willen de waarheid. Hij zegt daarover:

“There was a segment of the population that wanted to have these things debunked. All they know is what they’re seeing online, the buzz of all of this dis­information, and someone needed to provide the service of offering accurate information should they want it.”

En zo vindt Pozner een nieuw doel in zijn leven, ruim vijftien maanden na de dood van zijn zoon. Hij gaat samenzweringstheorieën ontwrichten en valt de drijvende krachten achter de theorieën frontaal aan.

Hoe dat gaat lees je in ‘The Sandy Hook Hoax’ bij New York Magazine. (Leestijd: 29 min, lengte: 5.900 woorden)