CDA, deze witte kieslijst is een volkspartij onwaardig

Kiza Magendane was panellid op een CDA-meeting over etnische diversiteit. Het blijft helaas bij mooie woorden, constateert hij na een blik op de nieuwe kandidatenlijst.

Kiza Magendane: student politicologie, publicist en tot voor kort CDA-lid.

Dinsdag presenteerde het CDA de kandidatenlijst voor de Tweede Kamerverkiezingen. Zit het kabinet de rit uit dan gaan we op 15 maart 2017 naar de stembus. In een persbericht verklaarden de christendemocraten voor ‘vernieuwing en ervaring’ te kiezen.

Een blik op de vijftig kandidaten geeft helaas een ander beeld. De lijst is allesbehalve inclusief. Maar twee biculturele Nederlanders en slechts één daarvan op een realistisch-verkiesbare plek. Mustafa Amhaouch op 15 en Mustafa Bal op 40. Wil de partij misschien etnisch homogeen blijven? Dit is in ieder geval geen afspiegeling van de samenleving die ik om mij heen zie.

De kandidatenlijst (concept, zoals de partij aangeeft) kwam voor mij als een onaangename verrassing. Vorig jaar was ik nog panellid op een van de CDA-bijeenkomsten over etnische diversiteit. Daarover praten is kennelijk iets anders dan ernaar handelen.

Ik had beter moeten weten. Bedrijven, partijen en media praten maar wat graag over hoe etnisch divers ze willen worden. Leuk voor de bühne, maar het schept nauwelijks verplichtingen. Beseffen ze wel dat een divers personeelsbestand niet vanzelf gaat, dat zoiets een keuze is?

Ledenvergadering, keer het tij

Terwijl Amsterdammers en Rotterdammers in meerderheid een migratieachtergrond hebben, kiest het CDA zonder blikken of blozen voor ‘96 procent autochtoon’. Een keuze voor etnische exclusiviteit dus. Zodoende ontbreekt het de partij aan feeling met het Nederland anno nu. Een land waar biculturele Nederlanders hun best doen om burgerschap te claimen, hun steentje bij te dragen aan ons aller welzijn.

Jammer dat het CDA niet de verantwoordelijkheid oppakt om deze nieuwe Nederlanders de kans te bieden politiek te participeren. Diversiteit is een politieke realiteit terwijl inclusie een politieke keuze is. Ondertussen claimt de partij wel de titel volkspartij. Welk volk heeft het partijbestuur eigenlijk in gedachten?

De afgelopen jaren woedde er een verhit debat over discriminatie. Is dat aan de opstellers van de lijst voorbijgegaan? Hoe dan ook: ze gaan met deze kandidaten, qua samenstelling, vijftig jaar terug in de tijd. Neoconservatieve politici, helaas ook enkelen van CDA-huize, verklaarden de multiculturele samenleving reeds dood. Toch zullen de komende verkiezingen gedomineerd worden door multiculturele vraagstukken. Over wie we zijn, wat ons bindt en met welke verschillen we moeten leren leven. Wil het CDA daar nog een serieuze stem in zijn? Of laat het deze kwesties voortaan aan Denk en PVV?

Gelukkig is het nog niet te laat. De kandidatenlijst is nog een concept. Aan de ledenvergadering om het tij te keren. Anders zal het CDA toch echt moeten degraderen en haar traditie als volkspartij achter zich laten.