Overvol podium voor het maffe en onaffe

Scène uit Father, father, father van Robaby Productions uit Zuid-Afrika. foto annelies verhelst
TheaterFringe FestivalDiverse voorstellingen op locatie in Amsterdam. T/m 11/9. Inl. amsterdamfringefestival.nl

4

Of we allemaal even een koffer willen inladen, vraagt Abdelhadi Baaddi gespannen. O, en hebben we de route al uitgevogeld? Dat hebben we, de acht toeschouwers/deelnemers van Ik ga op reis en ik neem mee. Van Amsterdam gaan we via Antwerpen, Parijs en Barcelona door naar Almeria, want daar vertrekt de boot naar Tanger. Vader en zoon Baaddi maken zich op voor een confronterende roadtrip, en wij zijn getuige. De zoon wil danser worden en onderweg moet hij dat zijn aartsconservatieve vader vertellen.

Terwijl Baaddi ons in een aftands Mercedesbusje door het verkeer van Amsterdam-Noord loodst, speelt hij beurtelings zichzelf en zijn vader. Een confrontatie wordt onvermijdelijk. En wij zitten erbovenop.

Baaddi is een charismatisch performer, met een explosieve energie – de energie van een zoon die zijn plek in de wereld opeist. Moeiteloos wisselt hij tussen boze adolescent en onbereikbare vader, die zich hardnekkig verschuilt achter zijn glimlach. Maar in een mooie monoloog leren we ook zijn motieven beter kennen. Een intieme, roerende voorstelling is het, met een hoog autobiografisch gehalte en een grote noodzaak.

Ik ga op reis en ik neem mee is dit jaar een van de pareltjes van het Amsterdams Fringe Festival. Dit kleine zusje van het Nederlands Theater Festival telt tachtig voorstellingen op veertig vaak onverwachte plekken in Amsterdam – nachtclubs, een beddenzaak, een gaybar, een rondvaartboot. Door de open inschrijving laveert het aanbod tussen gestoord en geniaal, en daarin je weg vinden is Russische roulette. Maar juist als schots en scheef overvol podium voor het maffe, onaffe en onverwachte is het festival in Nederland onmisbaar.

Alleen op de Fringe neem je na sluitingstijd plaats rondom een peperduur bed van Coco-Mat, waar drie enthousiaste acteurs/vertellers in nachthemd een college Shakespeare voor beginners geven. Hun In bed with Shakespeare is een vrolijke mix van historische weetjes, taalkunde en toneel. En alleen op de Fringe zie je kleinkunst in gaybar Exit, of kruip je in een tent in de huid van een comapatiënt. In Exit speelt Aileen Pfauth To bi or not to bi, een geëxalteerde solo over seksuele verwarring. Grotendeels nogal flauw, met vlakke, voor de hand liggende typetjes, al schakelt ze vaardig heen en weer tussen boze relpot, tuttige Twentse en bi-schierig yogameisje. Aan het andere uiterste is er Eerie Days, een indringende installatie van Claudia Hansen. Zij verdiepte zich in de ervaringen van mensen in een kunstmatig coma. Op video zien we wat zij zien – dromerige, kleurrijke landschappen en vervormde gezichten – terwijl hypnotiserende muziek klinkt. Op geluidsband stelt Hansen ondertussen confronterende vragen over leven en sterven. Zo zet Eerie Days subtiel aan tot denken.

Dat doet ook de Vlaamse danseres Sophie Melis met de prikkelende solo Consuming Power, waarin ze onder meer danst op geluidfragmenten van CBS News over de aandelenmarkt. Melis paart streetdance aan klassiek ballet in een soort kapitalistische kerkdienst. Steeds extremer wordt haar verering van Het Geld, tot ze op zeker moment in een pyjama bedrukt met dollarbiljetten willoos voortbeweegt op het geluid van een rinkelende kassa.

Uit Zuid-Afrika komt het uitzinnige Father, father, father van Robaby Productions, een inktzwart en grimmig sprookje vol verlangen en geweld. Drie zussen (waaronder één man in travestie) wachten op de terugkeer van hun aanbeden vader. Stiekem is dit óók een slimme en vermakelijke parodie op het geloof.

Zo komen in de vrolijke theatervergaarbak van de Fringe ook de grote thema’s en levensvragen voorbij.