Ook Twitter vergt zelfbeheersing

Commentaar Twitter blijkt net als de wereld: mooi en walgelijk tegelijk.

nrcvindt

Is het een ramp als burgers zich terugtrekken van Twitter, moe van de haat en de beledigingen die ze over zich uitgestort krijgen? Meestal nadat ze op tv of in de krant een mening gaven of een stelling betrokken? Nee, in beginsel niet. Er zijn immers meer (sociale) media. Of is het belang voor de vrijheid van meningsuiting zo groot dat het niet meer gemist kan worden – en dat twitteraars dus beschermd moeten worden, om te beginnen tegen elkaar? Het kan immers ook een algemeen belang zijn om de anarchie daar te beteugelen, liefst zonder de uitingsvrijheid te beperken.

Twitter stelt iedere internetgebruiker in staat om berichtjes van 140 tekens direct aan andere twitteraars te sturen – in Nederland zijn dat er 2.6 miljoen. Velen gebruiken het zakelijk voor hun beroep, bedrijf of hobby, als neutraal informatiekanaal. Voor anderen is Twitter een persoonlijk dagboek- een ‘ik-medium’, om gedachten uit te wisselen met willekeurige of geselecteerde anderen. Er zijn er ook die op Twitter hard campagne voeren voor de eigen zaak, de ander fel bestrijden, zich naar voren dringen en normale omgangsvormen uit het oog verliezen. Dat is veelal hinderlijk. En dan is er ook de categorie gedragsgestoorden: haters en pesters in alle varianten die Twitter als jachtveld benutten om de ander te beschimpen, dood te wensen en zoveel mogelijk te intimideren. Twitter is als de wereld: mooi en walgelijk tegelijk.

In 2013 installeerde Twitter een knop waarmee misbruik kan worden gerapporteerd. Inmiddels worden dergelijke accounts na onderzoek, geblokkeerd. Dat is dan nadat het kwaad al is geschied – de aankondiging van geweld of verkrachting is dan al gelezen, de angst en onzekerheid of het gevoel van bevuiling zijn al ontstaan.

Twitter kan dus ook een platform zijn dat verhoudingen vergiftigt en demonstreert hoe totale uitingsvrijheid schade veroorzaakt. Ook na de ‘misbruikknop’ lijkt er op Twitter immers niet veel veranderd. Andere sociale media slagen er beter in om gedragslijnen voor communicatie te bewaken. In die zin straft het kwaad zichzelf. Op de vuilnishoop van internet liggen al talloze ‘diensten’ waar de internetburger snel genoeg van had.

Dat zou wat Twitter betreft zonde zijn – dit medium heeft zich ook bewezen als thermometer van de publieke opinie, als ’s werelds snelste nieuwsmedium dat burgers in nood kracht en macht geeft, als medium waar iedereen zijn voordeel mee kan doen. Een geweldig middel dus, dat jammer genoeg achterloopt in zelfregulering. Waarom iedere aspirant twitteraar onder schuilnaam wordt toegelaten is bijvoorbeeld een relevante vraag. Met meer regulering annex zelfbeperking kan het nog heel lang kan bloeien.