My Art is ontstaan uit onvrede

Filmfestival VenetiëLaurie Simmons, de moeder van Lena Dunham, maakte met ‘My Art’ de overstap van beeldende kunst naar film. Het resultaat is een film die vooral is onstaan uit onvrede.

Laurie Simmons

Lena Dunham moest op het filmfestival van Venetië verstek laten gaan bij de première van My Art, de eerste speelfilm van haar moeder, beeldend kunstenaar Laurie Simmons: ze is bezig met de opnamen van het laatste seizoen van Girls. Maar Dunham is wel kort te zien in de film, als een oud-leerling van kunstenares Ellie Shine (gespeeld door Simmons zelf), die inmiddels veel meer succes heeft dan haar vroegere docent.

Laurie Simmons kreeg de smaak van film te pakken nadat ze een rol had gespeeld als moeder in Tiny Furniture, de eerste film van Dunham (2010). Net als haar dochter zoekt ze haar onderwerpen dicht bij huis, ergens tussen fictie en haar eigen leven. Als de 65-jarige kunstenares Ellie Shine past ze in My Art een zomer lang op het buitenhuis van vrienden, in de buurt van New York. Daar werkt ze aan haar videokunst, die is gebaseerd op filmklassiekers als Some Like it Hot, A Clockwork Orange en The Misfits.

Overstap

Voor haar nabootsingen van filmscènes maakt Ellie gebruik van een simpele videocamera, krukkige rekwisieten en talent dat ze rekruteert in de buurt: twee tuinmannen die eigenlijk acteerambities hebben. Met een van de mannen bloeit een romance op. De reconstructies van de filmscènes zien er knullig uit, maar dat is juist de bedoeling. Ze wil daarmee laten zien dat echte mensen nooit kunnen samenvallen met filmgoden als Marilyn Monroe en Clark Gable. Ondertussen gaat Ellie zich te buiten aan de hasjkoekjes die ze in de koelkast vindt en tobt ze met haar hond, Bing, die zijn achterlijf niet meer kan gebruiken. My Art heeft wel iets weg van een aflevering van Girls voor zestigers, al is de wat houterige Simmons minder op haar gemak voor de camera dan haar dochter.


Simmons, die als kunstenaar vooral succes heeft met haar fotowerk, vertelde na afloop bij de Q&A dat haar film vooral is ontstaan uit onvrede. „Ik stoorde me aan de manier waarop kunstenaars vaak in films worden afgebeeld. Dat is meestal veel te melodramatisch. Een kunstenaar moet altijd of aan de drugs zijn, of gek zijn en zijn oor afsnijden. Daarnaast stoorde ik me aan de beperkte manier waarop vrouwen van mijn leeftijd in films worden afgeschilderd.” Een film over een kunstenaar die de toets der kritiek wél kan doorstaan, is volgens haar The Horse’s Mouth uit 1958, met Alec Guinness als een schilder, die alles opzij zet voor zijn werk. Voor Simmons is de overstap van beeldende kunst naar film min of meer vanzelfsprekend. „Alle kunstenaars die ik ken zijn helemaal gek van film.”