Gitaristen geven eigen draai aan folk, blues en jazz

Angel Olsen vorig jaar op het Kutxa Kultur Festival in San Sebastian, Spanje. Foto EPA / Juan Herrero

Zangeres Angel Olsen, 29 en geboren in Missouri, klinkt op haar nieuwe album My Woman ijzingwekkend. Alle elementen van de tien nummers spannen samen om een sfeer van ontheemding zo soepel mogelijk over te brengen: de als door geesten bespeelde piano, de metalige echo, de stem van Olsen die wankelt tussen beheersing en emotie.

Die stem glijdt soms voorzichtig langs de noten, om vervolgens te schallen in gulle uithalen. Olsens zang staat op de voorgrond, stemmig begeleid door hier en daar een akoestische gitaar, een elektrische gitaareruptie en een simplistisch orgel, in liedjes die echo’s in zich dragen uit het folkgenre, dankzij de beknopte melodielijnen die direct hun doel treffen.

Olsen heeft een lange weg afgelegd: van punkrock via lo-fi, tot de uitgebeende folk die ze nu laat horen. Af en toe steekt punk zijn ruige hoofd nog op, zoals in het aangenaam ongecompliceerde ‘Shut Up Kiss Me’. Olsens zang laveert via sereen naar streng en een zwoele slaapkamerstem.

Veel artiesten putten tegenwoordig uit bekende Amerikaanse genres, als folk, blues of jazz, maar Olsen geeft een eigen draai aan de traditie. Dat doet ook veteraan Jack White, die met The White Stripes de blues in stukjes ontleedde en vervolgens weer in elkaar zette. Op zijn nieuwe overzichtsalbum Acoustic Recordings worden 26 nummers uitgevoerd door fiddle, akoestische gitaar, met spaarzame drums. De nummers staan chronologisch gerangschikt, van vroege opnamen van The White Stripes, tot solo-nummers als ‘Blunderbus’ en ‘Entitlement’, en samenwerkingen met Raconteurs (het hier overrompelend klinkende ‘Carolina Drama’), en een onuitgebracht White Stripes-lied: een gekweld ‘City Lights’.

Bijzonder aan Jack White is dat het soort begeleiding nauwelijks uitmaakt: het is zijn duivelse stem die het vuur oppookt, ook in de akoestische versie. De gekte en bezetenheid worden er in een intiemere uitvoering niet minder op.

Ook Ryley Walker varieert op het verleden. De 27-jarige Walker uit Illinois staat bekend als wonderkind op gitaar en maakte nu een derde album, Golden Sings That Have Been Sung. Dat ‘wonderkind’ slaat op zijn virtuoze jazzy aanslag, die dwars en plagerig is, alsof hij tegen de gevoelsrichting in speelt. Even later, zoals in ‘The Halfwit In Me’, vloeien de noten overdadig, wat een effect van een ontlading geeft.

Dit nieuwe album is veelal positief ontvangen. Walkers snarenspel en intonatie worden vergeleken met grote voorbeelden als Tim Buckley en John Martyn. Toch hapert er iets in Walkers zang – die is te kleurloos om overtuigend tegenwicht te bieden aan zijn eigen, exuberante gitaarspel.

Angel Olsen treedt op: 6/11 Paradiso, Amsterdam. Ryley Walker: 7/11 Paradiso, Amsterdam; 8/11 Vera, Groningen.