Dit mag best wat gelikter, vinden klanten

Wegrestaurants

Het einde van de AC-restaurants lijkt in zicht. Een overname moet de wegrestaurants meer van deze tijd maken.

Het AC-restaurant in Venray. Een investeringsmaatschappij die banden heeft met de Van der Valk-familie wil de AC-restaurants overnemen van het Italiaanse bedrijf Autogrill. Foto Roos Pierson

Hun koffie is op, maar dat weerhoudt het Limburgse duo Hennie en Lia (beiden 70) er niet van onophoudelijk te kletsen. De vrouwen zitten aan een houten tafeltje in het AC-restaurant in Venray, een bungalow aan de snelweg tegenover een tankstation. Achter hen hangt, scheef aan de muur, een foto met een close-up van een kiwi.

Het is dat het restaurant op hun wandelroute ligt, vertelt Hennie, want voor de sfeer zitten ze hier niet. „Nee joh, het is verpauperd. Je komt hier echt niet voor de gezelligheid. Maar ja, we komen er langs. En de koffie is te doen.”

De wegrestaurants van AC lijken in huidige vorm hun langste tijd te hebben gehad. Een investeringsmaatschappij die banden heeft met de Van der Valk-familie wil de restaurants overnemen van het Italiaanse bedrijf Autogrill. Dat bedrijf heeft achttien AC-restaurants in Nederland, waarvan zeven met een hotel ernaast. Ze genereerden vorig jaar voor Autogrill Nederlandeen omzet van 33 miljoen euro en een brutowinst van 3 miljoen.

In het AC-restaurant aan de snelweg in Venray zitten op een doordeweekse namiddag zo’n tien mensen, de meeste bezoekers zijn ouder dan zestig. Er is een klein lopend buffet, waar je voor 11,95 een chickenburger met frites en cola krijgt. Bezoekers die hun eten op hebben, ruimen zelf hun dienblad op. Druk is het niet, dus is de kassa niet de hele tijd bezet: de werknemer helpt soms even mee in de keuken.

‘Vooral oudere mensen’

Het personeel is terughoudend met spreken over de overname. Richard, die zichzelf ‘allround medewerker’ noemt, wil daarom niet met zijn achternaam in de krant. Zijn collega’s en hij hebben uit de krant moeten vernemen dat er een overname aan zat te komen. „Wij weten niet wat er precies met ons gaat gebeuren, maar ik denk dat het wel goed is dat er wat verandert met de AC-restaurants”, zegt hij.

Veel AC’s zijn in vergelijking met andere wegrestaurants verouderd. Richard: „Je ziet het: er komen hier vooral oudere mensen. Je merkt gewoon dat er de laatste jaren weinig is gebeurd, weinig is veranderd. Kijk, de trend is nu gewoon dat veel wegrestaurants heel erg inzetten op verse producten, dat hebben wij hier veel minder.”

Het is de reden dat Hennie en Lia niet meer dineren bij het AC-restaurant, dat vlakbij hun woonplaats Horst ligt. „Twintig jaar geleden kwamen we hier al”, vertelt Lia. „Toen gingen we er ook wel eens een hapje eten met de kinderen, ijsje erbij, was gewoon gezellig. Nou, de kleinkinderen zien je nu aankomen. Het heeft geen uitstraling meer, er staat niet eens een bloemetje op tafel.”

Ook ondernemer Marcel Sniekers constateert dat het eten tegenvalt, terwijl hij een slok koffie neemt. „Het is een lopend buffet en je hebt weinig keus. Niks voor mij.” Hij is met de auto en kwam alleen voor de koffie, zegt hij. „En koffie kun je eigenlijk overal wel drinken.”

0809ECOACrestaurant1

In alle rust koffie drinken

Een aantal tafeltjes verderop bladert bezoeker Frans door een reclamefoldertje dat hij bij de kassa heeft gekregen. ‘Spectaculaire Oktober Deals’ staat er in grote letters. Een koffie naar keuze plus een chocolate chip cookie is anderhalve euro afgeprijsd naar 3 euro.

Frans, die net als de vriendinnen Hennie en Lia liever niet met zijn achternaam in de krant wil, zit hier drie keer per week met zijn vrouw. Omdat ze hier fijn met rust worden gelaten. „Niemand komt hier vragen of we nog een koffie willen. Heerlijk. Kun je drie uur blijven zitten zonder dat je misselijk wordt van al die extra koffie. En in de tussentijd kijken we lekker naar de autootjes die langs rijden.” Maar toch snapt Frans wel dat hier iets moet veranderen. „Het kan allemaal wat gelikter. Maar als ze koffie blijven serveren, zullen wij er zijn.”

Hennie en Lia beloven, als er een opknapbeurt is geweest, hier in de toekomst ook een hapje te gaan eten. Voor het zover is blijven ze terugkomen voor de koffie, zegt Lia, terwijl ze op het punt staat aan de wandeltocht terug naar Horst te beginnen. „Maar daarmee is ook meteen alles gezegd. Het is er nog, dat wel, maar het straalt niks meer uit.”