Sexpeditie in een rolstoelbus

De bittere Philip, wiens ledematen door arthrogryposis zijn verlamd, wil een keer seks hebben ***.

©

Dat de Vlaamse rolstoelkomedie Hasta la Vista (2011) een Nederlandse remake krijgt, is te billijken. Een charmante roadmovie, maar slechts een paar duizend Nederlanders zagen dat.

Adios Amigos blijkt een wat fletse kopie. Verhaal: de bittere Philip, wiens ledematen door arthrogryposis zijn verlamd, wil een keer seks hebben. Dus organiseert hij achter de rug van zijn ouders om een expeditie naar gehandicaptenbordeel El Cielo in Spanje met zijn beste vrienden: Lars, stervend aan een hersentumor, en de zachtmoedige, blinde Josef. Maar ze moeten eerst wel de ingehuurde verpleegster en haar krakkemikkige busje accepteren.

Hasta la Vista was zeer losjes gebaseerd op een BBC-documentaire over de Amerikaanse gehandicapte Asta Philpot, die met twee vrienden naar een gespecialiseerd bordeel aan de Costa del Sol reist. In Nederland is gesubsidieerde ‘sekszorg’ voor 135 euro per uur geen probleem: daarom reist het trio in de remake Adios Amigos niet naar het zuiden om naar de hoeren te gaan, maar naar een disco om een dronken chickie te scoren. Vreemd, want ze beseffen maar al te goed dat rolstoel en blindenstok geen ‘babe magnets’ zijn. Zo wijkt het script wel vaker pragmatisch, maar onhandig af van de Vlaamse versie. Zo ‘ontvoert’ de hier Kroatische verpleegster, Lub, de Spanjegangers naar haar moederland (waar het goedkoper filmen is dan in Spanje) zonder dat zij dat merken.

Het Vlaamse Hasta la Vista ging niet zozeer over seks, maar over vriendschap, dromen en illusies. Wat daar werkte, werkt ook in Adios Amigos, en soms beter: zie de slapstickscène in een weghotel waar het trio wel even zal bewijzen dat ze alles zelf kunnen. Maar grosso modo is deze film tammer en gelikter. De botte Philip en bittere Lars vernederen hun verpleegster niet tot op het bot, zoals in het Vlaamse origineel: kennelijk vrezen de makers dat wij het trio onsympathiek gaan vinden. Jammer, want juist de confronterende toon maakte Hasta la Vista tot zo’n sappige ode aan de vriendschap. Adios Amigos wordt zo een competente, maar timide herhalingsoefening.