Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Waar Daahoud Salim energie beteugelt, laat Ty Segall zich juist gaan. Soundwalk Collective trilt eerder van de warmte, in een eerbetoon aan The Velvet Underground’s Christa Päffgen.

  • ●●●●●

    Mozes and the Firstborn: Great Pile Of Nothing

    cd11

    Pop: Een verstandige beslissing van de Eindhovense rockgroep Mozes and the Firstborn, om drie jaar te wachten met de opvolger van hun debuutalbum. Jonge honden waren het toen, al te gretig om hun muziek op een enthousiast maar onrijp album te zetten. Nummer twee Great Pile Of Nothing laat nog altijd een onbevangen rockgroep horen, die gegroeid is in het vermogen indringende liedjes te schrijven en ze strak en effectief op de plaat te zetten. Op de beste momenten raken ze aan de klasse van buitenlandse voorbeelden als The Posies en Teenage Fanclub, met fanatiek gespeelde powerpop die altijd een ruig randje houdt. Los gespeelde gitaren en een zanger (Melle Dielesen) die het uiterste vergt van zijn stembanden onderscheiden Mozes and the Firstborn van bravere bandjes. Jan Vollaard

  • ●●●●

    GØGGS: LP

    cd22

    Rock: De 29-jarige Californische messias van de garagerock laat een spoor van platen achter zich alsof het voetstappen zijn – zowel solo als met gelegenheidsprojecten, afsplitsingen en incidentele kruisbestuivingen. En het grootste mirakel: het is allemaal even goed. Neem alleen al de afgelopen twaalf maanden: daarin verschenen Emotional Mugger (nieuwe soloplaat), Ty Rex (covers van glamrockband T. Rex) en II (van zijn psychedelische spacerocktrio Fuzz). Het werd kortom hoog tijd voor iets nieuws: GØGGS. Op LP raggen Segall en zijn vaste partner in crime Chris Moothart om beurten op het drumstel dan wel zoemende stofzuigergitaar, terwijl zanger Chris Shaw (Ex-Cult) zijn boze strot schor laat blaffen blaft. In 26 minuten blaast het trio er tien straffe fuzzpunkkrakers doorheen, waarvan ‘Falling In’ en ‘She Got Harder’ het beste swingen. Daar komen we de eerstvolgende maanden wel weer mee door. Frank Provoost

  • ●●●●

    Daahoud Salim: Erwin Schulhoff

    cd33

    Klassiek: Adembenemend en typisch Erwin Schulhoff (1894-1942) is de opening van diens Concert voor piano en klein orkest: mysterieuze mineurmelodieën zweven boven een herhalend ritmisch patroon. Romantiek meets minimalistische mechaniek, met een ‘Allegro alla Jazz’ in de finale om de eclectische sfeer van de jaren twintig compleet te maken. Uitstekend is de uitvoering door het Symfonieorkest van het Conservatorium van Amsterdam, spelend in het kielzog van een rijzende ster: pianist Daahoud Salim, die de kunst van het doseren van kleur en dynamiek goed beheerst. Salim werd geboren in 1990 in Spanje als zoon van een Amerikaans saxofonist. Aan het Amsterdamse conservatorium studeerde hij naast klassiek ook jazz. Die combinatie komt Schulhoffs Suite dansante en jazz natuurlijk alleen maar ten goede, met strak gespeelde ritmes die trillen van de ingehouden energie. Floris Don

  • ●●●●●

    Frode Haltli: Air: Bent Sørensen & Hans Abrahamsen

    cd44

    Klassiek: De accordeon is geen alledaags instrument in de klassieke muziek, maar de Noorse virtuoos Frode Haltli (1975) laat al jaren horen dat de mogelijkheden van het instrument verder reiken dan de tango. Haltli’s nieuwe album bevat speciaal voor hem gecomponeerd werk van de Denen Bent Sørensen en Hans Abrahamsen. Het is bij uitstek muziek die aarzelt te beginnen: tentatieve klanken, ongewone accordeonkleuren. Opvallende momenten zijn er te over in Sørensens ‘Pain flowing down slowly on a white wall’, bijvoorbeeld wanneer het begeleidende strijkorkest overgaat tot neuriënof collectief de viool inruilt voor een melodica (zo’n plastic blaaspianootje). Trucs, maar effectief. Abrahamsen – wereldberoemd dankzij liedcyclus ‘Let me tell you’ voor Barbara Hannigan – tekent voor solostuk ‘Air’, oftewel ‘melodie’, dat die titel ten spijt maar niet wil zingen. In Abrahamsens ‘Three little nocturnes’, met het vermaarde Arditti Quartet, krijgt Haltli weer het coloristische tegengas dat dit album de moeite waard maakt. Joep Stapel

  • ●●●●●

    Soundwalk Collective with Jesse & Patti Smith: Killer Road

    cd55

    Pop: Een gloeiend hete dag op Ibiza. Muggen zoemen, krekels laten zich massaal horen. Killer Road van Soundwalk Collective is een atmosferisch conceptalbum van geluidsmagiërs die doorgaans hoorspelen organiseren in stedelijke omgevingen. Leider Stefan Crasneanscki trof Patti Smith tijdens een vliegreis en opperde het idee een hoorspel te maken aan de hand van teksten van Christa Päffgen, beter bekend als Nico uit The Velvet Underground. Smith leest het verhaal van Nico’s laatste dag op een onheilszwangere fluistertoon, met als onvermijdelijke apotheose de fatale hartaanval die de net van heroïne afgekickte Päffgen in 1988 zou krijgen tijdens een fietstocht op Ibiza. Als Patti Smith tenslotte het duistere ‘My Only Child’ van Nico’s album Desertshore declameert, is het eerbetoon compleet en resten slechts kerkklokken.Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Ryley Walker: Golden Sings That Have Been Sung

    cd77

    Pop: De 27-jarige Ryley Walker uit Illinois staat bekend als wonderkind op gitaar en maakte nu een derde album, Golden Sings That Have Been Sung. Dat ‘wonderkind’ slaat op zijn virtuoze jazzy aanslag, die dwars en plagerig is, alsof hij tegen de gevoelsrichting in speelt. Even later, zoals in ‘The Halfwit In Me’, vloeien de noten overdadig, wat een effect van een ontlading geeft. Lees de hele recensie: Nieuwe lichting put inspiratie uit Amerikaanse genres Hester Carvalho

  • ●●●●

    Angel Olsen: My Woman

    cd66

    Pop: Zangeres Angel Olsen, 29 en geboren in Missouri, klinkt op haar nieuwe album My Woman ijzingwekkend. Alle elementen van de tien nummers spannen samen om een sfeer van ontheemding zo soepel mogelijk over te brengen: de als door geesten bespeelde piano, de metalige echo, de stem van Olsen die wankelt tussen beheersing en emotie. Lees de hele recensie: Nieuwe lichting put inspiratie uit Amerikaanse genres Hester Carvalho

  • ●●●●●

    Jack White: Acoustic Recordings 98-16

    cd88

    Pop: Veel artiesten putten tegenwoordig uit bekende Amerikaanse genres, als folk, blues of jazz. Veteraan Jack White geeft een eigen draai aan traditie, die met The White Stripes de blues in stukjes ontleedde en vervolgens weer in elkaar zette. Op zijn nieuwe overzichtsalbum Acoustic Recordings worden 26 nummers uitgevoerd door fiddle, akoestische gitaar, met spaarzame drums. De nummers staan chronologisch gerangschikt, van vroege opnamen van The White Stripes, tot solo-nummers als ‘Blunderbus’ en ‘Entitlement’, en samenwerkingen met Raconteurs (het hier overrompelend klinkende Caroline Drama), en een onuitgebracht White Stripes-lied: een gekweld ‘City Lights’. Lees de hele recensie: Nieuwe lichting put inspiratie uit Amerikaanse genres Hester Carvalho