Eastwood eert onbeschaamd no-nonsense held

Sully heeft de vorm van een rechtbankdrama, met verhoren en op het laatste moment opduikend bewijsmateriaal. Tegelijkertijd staat de uitkomst al vast ***.

Tom Hanks als piloot Sullenberger van de noodlanding op de Hudson. ©

‘Het wonder op de Hudson’ van half januari 2009 wordt als bekend verondersteld door Clint Eastwood. Als zijn nieuwste film Sully begint, heeft de spectaculaire noodlanding van een Airbus in de ijskoude New Yorkse rivier de Hudson al plaatsgevonden. Nadat bij een botsing met een zwerm vogels beide motoren het hebben begeven, besluit piloot Chesley Sullenberger (Tom Hanks) niet terug te vliegen naar het dichtstbijzijnde vliegveld maar koers te zetten naar de Hudson. Die rivier is volgens de ijzig kalme gezagvoerder lang en breed genoeg om veilig op te landen. En zo geschiedt.

Passagiers staan na hun evacuatie uit het toestel bibberend op de vleugels van het vliegtuig, in afwachting van hulp. Alle 155 inzittenden overleven het ongeluk, piloot ‘Sully’ wordt een held.

Sully vertelt het achter-de-schermenverhaal. In de eerste scènes wordt duidelijk dat een onderzoekscommissie van de National Transportation Safety Board de vliegenier geen held vindt. Terwijl elk nieuwsbulletin de piloot tot held uitroept en media bij zijn huis posten, stellen zij met een beroep op kille data dat hij in gebreke is gebleven. Hij negeerde orders, handelde risicovol en bracht daarmee ook de reputatie van zijn werkgever in gevaar. Die heeft immers niet graag een crash achter zijn naam. „Het was geen crash maar een landing op water”, riposteert Sullenberger vergeefs.

’s Nachts wordt de piloot geplaagd door nachtmerries waarin het wel fataal afloopt. Ook bekruipt de twijfel hem: heeft hij inderdaad verkeerd gehandeld? Faalde zijn door een leven lang vliegen gevormde instinct? Toch vertrouwt hij uiteindelijk op zijn ervaring en gevoel, wat de computersimulaties en zwarte dozen ook zeggen. Hij verkiest de ‘menselijke factor’ boven computermodellen en krijgt daarbij steun van zijn loyale co-piloot, die een rotsvast vertrouwen heeft in Sully’s capaciteiten en inschattingsvermogen.

Sully heeft de vorm van een rechtbankdrama, met verhoren en op het laatste moment opduikend bewijsmateriaal. Tegelijkertijd staat de uitkomst al vast en kiest ook Eastwood duidelijk partij: Chesley Sullenberger, op wiens boek Highest Duty het scenario is gebaseerd, is een onvervalste held. Maar dan wel eentje die lijkt op een no-nonsense (net als Eastwood) Hollywoodheld uit de tijd van Henry Fonda, Gary Cooper en John Wayne – acteurs op wie Tom Hanks steeds meer gaat lijken. Moreel rechtschapen figuren met natuurlijk overwicht die net als Sullenberger lekker nuchter vaststellen dat ze geen helden zijn maar „slechts hun werk doen”.

Het scenario verklaart de behoefte aan heldendom ten tijde van de noodlanding met een beroep op 9/11. Middels het onbeschaamd bewonderende Sully, inclusief sentimenteel einde, suggereert Eastwood dat die behoefte anno 2016 onverminderd groot, zo niet groter is. Hoera voor helden!