De onpeilbare kabouter Quintana

Onverdraaglijk mooi, de Vuelta van dit jaar. En we hebben nog een week tegoed. Als er in de Tour de France die als de belangrijkste wielerwedstrijd van het universum wordt gezien met dezelfde hakbijl gekoerst zou worden, dan was zelfs de Tour het aanzien waard.

O, in de Tour draait alles om belangen en laffe zekerheden; in koers-tactisch opzicht bestaat er geen slaapverwekkender evenement. Het was dat Chris Froome tijdens de beklimming van de Mont Ventoux zijn fiets kwijtraakte, anders was er voor de wielerliefhebber geen hoogtepunt te bekennen geweest.

De zondag-etappe van de Vuelta was er eentje voor de geschiedenisboeken: een leep plan van de ploegleiding van Movistar om Quintana als eindwinnaar te lanceren. Zege en heil lag in een aanval vanuit de start. Gewaagd, maar nodig. Voor soortgelijke gewaagde plannen moeten we heel ver terug in de wielerhistorie.

Quintana had ook wel iets goed te maken. Als belangrijkste uitdager van Froome kwam hij in de Tour nooit tot bloei. Hij had zich maanden voorbereid in zijn thuisland Colombia, en daar was hij min of meer ingeslapen terwijl hij dacht dat de wonderbaarlijke vermenigvuldiging van rode bloedcellen op hoogte het gebrek aan koersritme zou kunnen compenseren.

Ik vrees dat Quintana na, of misschien wel tijdens de Tour, behoorlijk op zijn kop heeft gekregen van het management van Movistar. Voor een paar miljoen (euro) per jaar mag een mens niet inslapen.

Quintana, het blijft een onpeilbare kabouter. Misschien had hij gewoon geen zin in de Tour. Misschien was het inslapen in Colombia een bewuste daad. Tegen Froome en zijn geprogrammeerde armada was per definitie geen kruid gewassen. Wie weet zocht „de sfinx” in de ijle luchten van het thuisland naar een andere oplossing van het probleem Froome: de Vuelta.

Natuurlijk, de Vuelta is in de pikorde van de grote rondritten derde keus na de Tour en de Giro, maar het blijft een mooie rondrit!

Terug naar de etappe van zondag. „Een zottenkot”, zoals de Vlamingen het zouden definiëren. Een gewaagde aanval dus vanuit de start van Quintana in een korte bergrit. Ook in de zegenrijke ontsnapping van de door valpartijen gehavende miljonair Contador – met een relais knechten – die de lol van het spelletje wielrennen nog steeds kan waarderen. Mijn kop eraf als het hier niet ging om een ouderwets bekokstoofde combine tussen de ploegen Tinkov en Movistar.

In de achtervolging Froome, eindelijk eens een keer niet koninklijk geassisteerd – het zootje knechtenbeulen was gelost, maar toch geholpen door de ferme jongens van Astana die formeel een negende plaats in het klassement van de tandeloze grijsaard Scarponi verdedigden. Ook dit riekte naar een prachtig, ouderwets akkoord tussen bezwete ploegleiders in de volgauto’s.

Conclusie: voor wielrennen zoals het bedoeld is hoef je niet naar de Tour te kijken.