De gevoelens van een pot pindakaas

Sausage Party is voor het supermarktwezen wat The Matrix was voor de rest van de mensheid: een gigantische wake-upcall dat de wereld die we denken te kennen maar schijn is ****.

©

Boodschappen doen wordt nooit meer hetzelfde. Nooit meer gedachteloos je winkelwagentje volproppen. Taco’s en bagels hebben ook gevoel. Pukkelige piepers en potjes pindakaas dromen net als wij van een beter leven. Ze vertellen elkaar al sinds kruiderniersheugenis verhalen over het consumptieparadijs waar ze naartoe zullen gaan als hun leven op de schappen ten einde komt. Koop me, koop me, staan ze te glimmen en te glanzen in hun vintage voedselverpakkingen, één grote ode aan de jarenvijftigesthetiek van Andy Warhols Campbell’s-soepblikken.

Animatiefilm Sausage Party is voor het supermarktwezen wat The Matrix was voor de rest van de mensheid: een gigantische wake-upcall dat de wereld die we denken te kennen maar schijn is. In het geval van voorverpakte voedingsmiddelen klinkt dat net zo absurd, surrealistisch en hilarisch als het is. Laat dat maar aan komiek, acteur en producent Seth Rogen (Superbad, This is the End, Neighbours) en zijn vaste schrijfmaatje Evan Goldberg over. Als er twee zijn die zich kunnen indenken wat het betekent om een omgeruilde pot mosterd, een babyworteltje of een stuk cheddarkaas te zijn, dan zijn zij het wel.

De sterrencast die ze om zich heen verzamelden om de stemmetjes van al die etenswaren in te spreken had er evenveel lol in. En omdat we allemaal ergens diep van binnen een 17-jarig jongetje zijn kost het geen enkele moeite om ons te identificeren met de knakworstjes en kadetjes die de hoofdrollen spelen in deze even bizarre als slimme film. Een subversieve mix van datingkomedie en revolutionair epos. Want voordat alles in een vrolijke voedselorgie ontaardt, komen de blikjes, pakjes en zakjes eerst allemaal in opstand.

Sausage Party is nadrukkelijk geen film voor kinderen. Hij gewelddadig en goddeloos. Misschien is het zelfs de eerste atheïstische tekenfilm uit Hollywood. Hij is open over drugsgebruik en seksuele tolerantie. Strooit met racistische en seksistische stereotypen alsof het confetti is op een hipsterfeestje.

Niets en niemand wordt gespaard. De hotdogbroodjes (merk: Glamour Buns) zien eruit als perverse plastic pornokutjes. Op het hoogtepunt van de chaos worden ze achternagezeten door een op hol geslagen vaginale douche, wat ook alweer zo dubbelzinnig is als maar kan, aangezien ‘douchebag’ ook ‘slang’ is voor sukkel, maar dan in z’n meer genitale drielettervarianten.

Tegelijkertijd is de film zo genereus om het Midden-Oostenconflict op te lossen met een amourette tussen een Arabisch platbrood en een bagel (Edward Norton die een Woody Allen-imitatie doet die zo onweerstaanbaar goed is, dat je niet kunt geloven dat het niet stiekem Allen zelf is die het stemmetje insprak). De film staat bol van de verwijzingen naar Amerikaanse popcultuur en kritiek op het doorgeslagen consumentisme. Het beste paard van Troje dat je dit jaar in de bioscopen kunt vinden.