‘Dat wil ik: het echte leven’

Interview Mia Hansen-Løve Haar films putten uit haar eigen leven en gaan over loslaten. We leven er maar wat op los.”

©

Ze praat met een zachte meisjesstem, de 35-jarige Mia Hansen-Løve. Soms in het Engels, overschakelend op het Frans waar het moeilijk wordt. Als 18-jarige werd ze ontdekt door de 26 jaar oudere regisseur Olivier Assayas, met wie ze in 2009 trouwde en een dochtertje heeft. Ze acteerde in twee speelfilms voor ze haar grootste talent vond: script en regie.

Zilveren beer

In Berlijn, waar we Mia Hansen-Løve spreken, wint zij een Zilveren Beer voor beste regie met L’Avenir. Een script dat opnieuw put uit eigen leven. Het melancholieke Un amour de jeunesse (2011) ging over haar gedoemde meisjesliefde voor een kerel die haar aan het lijntje hield: de vier jaar na haar 15de bracht ze huilend door, zei ze ooit. Het meanderende Eden was geïnspireerd op de dj-carrière van haar broer in de Franse dance-scene van de jaren negentig. „Die film heeft mij veel geleerd over timing en tempo”, zegt ze nu. Haar volgende film gaat over haar echtgenoot, kondigde ze in juli aan.

In L’Avenir verwerkt Hansen-Løve de scheiding van haar ouders. Filosofiedocenten, net als het personage Nathalie (Isabelle Huppert). Door haar man verlaten, kinderen de deur uit, veeleisende moeder dood, leerboek uit de mode: ze moet zichzelf in haar eentje opnieuw uitvinden, zonder de troost van met wijn en intellectueel gekeuvel overgoten diners met andere koppels en dat fijne buitenhuisje in Normandië. Vrijheid, maar daar vroeg zij niet om.

Haar moeder las het script en keurde het goed, zegt Hansen-Løve. „Zij pakte haar scheiding net zo onverstoorbaar op als Nathalie, ik vond dat indrukwekkend. Zelf zou ik een rillend hoopje ellende zijn, ik ben niet zo sterk. En filosofie helpt maar een klein beetje. De ratio verandert niet je persoonlijkheid en impulsen, hooguit hoe je de problemen oplost.”

Contradictie

In Nathalie schuilt een contradictie, leg ik haar voor. Als echte stoïcijn wil zij vrij zijn van begeerte, maar ze doceert ook dat je zonder passie niet echt leeft. Hansen-Løve: „Nathalie is een vat vol contradicties, zoals wij allemaal. Vraag je haar hoe ze haar scheiding ervaart, dan zegt ze: prima. En meteen daarop: ik lieg, het is vreselijk. Bewustzijn en onderbewustzijn zijn steeds in beweging. Als Nathalie stelt dat we onze begeerte moeten sublimeren in kunst en denken, preekt ze vooral tegen zichzelf.”

Waar films normaliter gaan over helden die iets bereiken, gaan die van Mia Hansen-Løve altijd over mensen die iets verliezen of van zich afschudden: een dode of overspelige echtgenoot, een lauwe liefde, hedonistische illusies. „Dank u, dat klopt”, antwoordt Hansen-Løve.

„En nu ik een paar films heb gemaakt, hoef ik gelukkig ook niet langer te verdedigen dat films daarover kunnen gaan. In de meeste films gaan personages doelgericht van A naar B, weten exact wat ze willen en overwinnen ze obstakels. Maar mijn ervaring is dat mensen er gewoon maar wat op los leven, voor zichzelf zorgen en onderweg kansen zien of missen. Dat probeer ik te benaderen: het echte leven.”