Schilderen als een moderne Monet

Lichting 2016

Honderden kunstenaars studeerden weer af deze zomer. Wie springt eruit? Vandaag Marianne Brouwer van Academie Minerva in Groningen.

Links: Marianne Brouwer, ‘Gedempte Zuiderdiep VII’. Rechts: ‘Gedempte Zuiderdiep III’. Acryl op hout, 42 x 60cm.

Vrijheid. Werveling. Indrukken. Na het bekijken van de schilderijen van Marianne Brouwer ga je vanzelf impressionistisch schrijven. Maar het eerste dat je denkt is ‘moed’: je moet het maar durven om 150 jaar en al die grote namen later als een Monet te schilderen hoe het licht op de wereld valt.

Eigentijdse postimpressionist

Brouwer is een eigentijdse postimpressionist die haar beeld bouwt met lange, vooral verticale halen van haar kwast. Ze varieert veel van kleur en brengt de verf meestal niet-dekkend op. Van dichtbij is het een warboel van indrukken, maar op vijf stappen afstand ontstaat het plaatje. Het lukt haar om bewegingen en de almaar veranderende lichttonen vast te leggen. Zelden bomen zo mooi zien wuiven op een schilderij.

Marianne Brouwer (22) schildert vooral stadsgezichten, waarbij ze als op een bewogen foto de sporen van voorbij rijdende auto’s zichtbaar maakt. Op drie van de vier werken die ze heeft opgehangen op de examenexpositie van Academie Minerva in Groningen, is de straat het hart van het schilderij. Op het vierde werk heeft een kanaal die functie. Gebouwen, bomen, boten, vinden daar omheen hun plaats.

Brouwer kijkt graag vanaf een hoogte: de vierde verdieping van de kunstacademie, een balkon met uitzicht op straat. Wat ze met hoogtes heeft? „Experimenterend kwam ik er achter dat ik door de hoge horizon veel meer kan laten zien van wat er op straat gebeurt. Ik vind de levendigheid van de stad inspirerend. Er gebeurt veel en het is een uitdaging om dat vast te leggen. Het platteland is wat saai.”

Voorbereiding

Met slechts vier schilderijen aan de muur – in een map zitten foto’s van veel meer werken – heeft Brouwer gekozen voor een kleine presentatie. „Deze vier hebben de stadsdrukte gemeen, en ook dat ik ze ter plekke in één sessie heb geschilderd.” Eerder schilderde ze thuis of op school naar schetsen en foto’s die ze ergens buiten had gemaakt. Dat voldeed haar op den duur niet. „Ik moest leren liefhebben wat mijn hand voortbracht en het niet te veel rationeel richting willen geven.”

Nu verandert ze niets meer aan wat ze op locatie heeft geschilderd. „Dan kan ik beter een nieuw schilderij beginnen. Niet alleen het licht, alles is anders. Soms ben ik wel teruggegaan naar een plaats om het nog een keer te doen. Het Gedempte Zuiderdiep heb ik zeven keer vanaf het zelfde punt geschilderd, in verschillende jaargetijden en bij verschillende lichtsituaties. De derde en de zevende heb ik opgehangen.”

Buiten schilderen vergt voorbereiding, legt Brouwer uit. „Logistieke dingen: spullen verzamelen, naar een plek gaan, spullen opzetten. En mezelf in de stemming brengen. Ik doe de verf op het palet, pak de muziek erbij. Ik ben een halve dag bezig met een schilderij. Dan kan ik die dag niet nog een maken. Mijn concentratie is op.”

Marianne Brouwer is afgestudeerd als docent, en dat vak trekt haar, maar voor de klas staan kan altijd nog. „Ik zit nu lekker in het schilderen en daar ga ik het liefst mee door en als het fulltime kan, graag!”