Ze ging op cruise, maar betaalde nooit wat

Wie: Leah

Kwestie: oplichting cruisebedrijf

Waar: rechtbank Rotterdam

Was de cruisemaatschappij nu zo dom of de verdachte zo slim? Die vraag blijft in de zittingszaal hangen bij de strafzaak tegen de Britse Leah (54), die in oktober door Italië was uitgeleverd.

De Holland Amerika Lijn was vorig jaar argwanend geworden omdat er wel héél vaak hoge bedragen van de rekening werden teruggeboekt – omdat de creditcard geblokkeerd of gestolen bleek. Die bedragen bleken te zijn uitgegeven door een gast die onder verschillende namen verschillende reizen had geboekt.

Dat was dus Leah, uit Londen, of uit Liverpool. Dat wordt niet helemaal duidelijk, zoals wel meer niet die ochtend. Bij navraag bleek de Britse politie haar te kennen als Michèle F. Ze was daar 24 maal veroordeeld wegens fraude en oplichting; in het Verenigd Koninkrijk staat nog vijf maanden cel open. De Britse politie kende Leah/Michèle onder nog 37 andere namen. Op de zitting geeft ze toe dat ze ook veroordelingen in Duitsland, Canada en de VS heeft.

De officier van justitie eist twee jaar cel en een vergoeding van 150.545,50 dollar voor de HAL. Ze zou zes cruises hebben geboekt, die ze kort voor inscheping aanbetaalde met valse of gestolen creditcards. Eenmaal aan boord, haalde de creditcardmaatschappij die bedragen terug, het zogeheten ‘storneren’. Drie cruises heeft ze aldus voltooid, bij twee liet ze verstek gaan. Bij cruise nummer zes werd ze bij het inchecken gearresteerd.

Leah ziet er verzorgd uit, reageert op alle vragen en spreekt de rechters met „your honour” aan. Die leiden haar koeltjes van de ene ongerijmdheid naar de andere tegenspraak in haar dossier. Daar gaat ze behendig mee om. Af en toe is ze iets „vergeten”, begrijpt ze het „zelf ook niet”, zegt ze „in verwarring” te zijn, of herhaalt botweg dat het anders zit. Regelmatig wordt het gênant als Leah een onwaarschijnlijke of onaannemelijke reden geeft voor haar gedrag.

Haar verweer komt erop neer dat zij nooit als gast aan boord van die schepen is geweest – dus nooit heeft geboekt – maar er wel tweemaal is geweest om een bevriend lid van de staf te bezoeken. Dat ze op de loopplank in Italië is gearresteerd met drie valse creditcards en een dubieuze reservering was eveneens veroorzaakt door deze kennis, die haar de cruise cadeau zou hebben gedaan. Die creditcards had ze in de terminal dan weer van een onbekende man gekregen om die, eenmaal aan boord, weer aan een andere persoon over te zullen dragen. Alles op aanwijzing van die vriendin, van wie ze alleen een voornaam kent. „Bijzonder”, zegt de voorzitter en trekt een wenkbrauw op.

Haar vermogende moeder

En zo kruipt de zitting voort. Waar haalde ze de 46 creditcards vandaan die ze heeft gebruikt? Leah heeft geen inkomen uit werk, maar leidt een reizend leven, dat gefinancierd zou worden door haar vermogende moeder. In Gambia is ze een „boarding school” begonnen, zegt ze, waarvoor ze sponsors zoekt, die ze in Dubai denkt te vinden. In Nederland wil ze aan de Erasmus Universiteit studeren.

De reclassering denkt dat een gedeeltelijk voorwaardelijke straf mogelijk is, met een meld- en behandelplicht. Ze werkte goed mee met het onderzoek. Zij is een „kennelijk welgestelde vrouw”, overigens zonder sociaal netwerk, denkt de reclassering. Wel gedraagt ze zich in het Huis van Bewaring af en toe lastig. Er waren incidenten met medewerkers die ze uitschold. Leah erkent dat zoiets is gebeurd. Ze werd neerbuigend behandeld en dat neemt ze niet. Het eten vindt ze er slecht; ze koopt al haar eten zelf. Het advies vindt ze „fair”.

De officier van justitie eist twee jaar cel – Leah is zó onbetrouwbaar dat de hele straf onvoorwaardelijk moet zijn. De rechtbank veroordeelt haar inderdaad tot twee jaar cel. Van de geëiste anderhalve ton schadevergoeding wordt een ton toegewezen: het restant moet de HAL bij de civiele rechter vorderen.