Empeiria: goeie pr, mooie plaatjes en misplaatste pop

Recensie

Een „unique classical experience”, dat moest Empeiria zijn, een openluchtconcert in de tuin van Paleis Soestdijk. Veel goede pr was er, al maanden van tevoren verkondigde de sympathieke pianiste Iris Hond bij RTL Late Night dat hier de crème de la crème van de klassiekemuziekwereld bijeen zou komen. Die top van de top bestond uit harpiste Lavinia Meijer, violiste Rosanne Philippens, het Radio Filharmonisch Orkest, Iris Hond zelf en de allergrootste publiekstrekker: Ludovico Einaudi, de Italiaan die een miljoenenpubliek aanspreekt, maar nog wacht op zijn eerste positieve recensie. Zijn eenvoudige pianomuziek is even catchy als kitscherig.

Het publiek had netjes de instructies opgevolgd om in het wit te komen, waardoor je het idee had dat je op het trance-feest Sensation White was beland, in plaats van in het Concertgebouw. Voor Empeiria, waarvoor The Passion-regisseur David Grifhorst de creatieve verantwoordelijkheid droeg, werd alles uit de kast getrokken. Bij de opening werd met vlaggen gezwaaid, er waren steltenlopers, lichteffecten en visuals, en er waren ook artiesten uit de pop, want het moest wel herkenbaar blijven.

Zo kon het gebeuren dat Chopins Prélude nr. 20, gespeeld door Iris Hond (volgens presentator Frits Sissing „een van de beste pianisten van deze tijd”), overliep in de close harmony van O’g3ne. Dit jonge damestrio werd bekend in The Voice of Holland. Uitstekende samenzang, maar wel een Fremdkörper.

Maar pas echt misplaatst was het optreden van Ferry van Leeuwen, die een uitvoering van All by myself ten beste gaf (gebaseerd op Rachmaninovs Tweede pianoconcert, vandaar).

Anders dan de meiden uit Dordrecht bleek Van Leeuwen gewoon niet zo heel goed te kunnen zingen.

Het meest gênant was het optreden van gitarist Jan-Bart Meijers. In het dagelijks leven is hij lid van The Common Linnets en een succesvol sessiemuzikant en producer. Dat hij voor Joaquín Rodrigo’s Concierto de Aranjuez werd gevraagd, was een belediging aan het adres van alle klassiek gitaristen. Meijers speelde gejaagd en tonen kwamen niet tot wasdom; de solopartij klonk als een tjirpende krekel.

Tot overmaat van ramp werd het concert door een luidruchtige drone verstoord, want alles voor de plaatjes.