Column

Zeekoekeloeren

Aanstaande zondag is Mark Rutte de laatste Zomergast van dit jaar en eerlijk gezegd verwacht ik er veel van. Wat laat hij ons zien? Stukje Toppers? Flardje GTST? Een compilatie van hoogtepunten uit RTL Boulevard? Om maar wat te noemen. En het mooiste zou zijn als onze premier na afloop persoonlijk gebeld wordt door Albert Verlinde zelf. Dat onze voormalige Roddelnicht des Vaderlands de minister-president complimenteert met zijn fijnbesnaarde keuzes. Dat Appie geëmotioneerd aan Mark vertelt hoe de uitzending hem geraakt heeft. Diep geraakt zelfs.

En misschien is dat telefoontje weer een mooi onderwerp voor RTL Boulevard Nieuwe Stijl. Dat Beau Albert belt met de vraag hoe de leider van de VVD reageerde op zijn telefoontje. Of Mark niet schrok? Je wordt natuurlijk niet elke dag gebeld door zo’n ster? Albert kan het natuurlijk ook persoonlijk gaan uitleggen bij RTL Late Night en dat Humberto dan bekent dat hij kippenvel krijgt omdat Albert het zo mooi vertelt. Grote vraag is of Zomergast Rutte ook een stukje Halina aan het volk gaat tonen.

Hij kent de Nederlandse Scarlett Johansson persoonlijk. Met haar ging hij nog niet zo lang geleden naar de Nederlandse versie van het Correspondents’ Dinner, waar hij met een vlammende conference een kleine tien minuten in mijn wijk mocht klussen. Zij zat toen naast hem aan tafel en het Nederlandse roddelgilde vond dat spannend. Halina zelf vond dat trouwens ook. En wat zal Mark van onze polderdiva laten zien? Halina als Tafeldame bij Matthijs? Een fragment uit haar persiflerende documentaire over de kinderloosheid van een aandachtverslaafde actrut? Of pakt hij een fragment uit Ranking the Stars, waarin Halina regelmatig schittert tussen de soms o zo racistische Patty Brard en de altijd scherp analyserende Annie Schilder?

Als ik Mark was zou ik geen videofragment kiezen, maar een stukje uit haar laatste literaire AD-column voorlezen. Daarin schrijft ze indringend over de tol van de roem. Dat je als Halina eigenlijk niet meer gewoon op reis kan. Ze vertelt in dat stukje hoe ze onlangs met een charter naar Italië ging en dat ze door allerlei ongeletterde Ranking the Stars-kijkers zeer irritant werd aangegaapt. Een charter heet bij ons thuis trouwens al jaren een losersvlucht, maar dit terzijde.

Haar hartverscheurende column ging over ondraaglijk leed op de loopband op een pier op Schiphol. Hoe reizigers naar haar staarden alsof ze een buitenaards fenomeen was. Halina noemde een van de starende dames heel treffend een zeekoe! De dochter van de zeekoe was een amoebe. Halina was in het gezelschap van een bijna negen jaar jongere toyboy, die zich toch een beetje voor haar schaamde en zich daarom zwaar vermomd had. Hij zat in het vliegtuig heel anoniem op een andere rij. Onthutsend en ontroerend tegelijk.

Daarom was ik zo blij toen de hoofdredacteur van het AD mij gisteren belde en mij een column in zijn kwaliteitskrant aanbood. Uiteraard heb ik onmiddellijk ja gezegd. En u leest het goed: dit is mijn laatste stukje in de NRC. Het is inderdaad een vrij plotseling afscheid en hoofdredacteur Peter Vandermeersch reageerde ronduit onthutst en geïrriteerd. Hadden we niet onlangs afgesproken dat ik sowieso nog een jaar…? Klopt, maar mijn nieuwe zaakwaarnemer, die ook de belangen van Dick Advocaat en Marco van Basten behartigt, zei dat deze trein maar één keer langskomt. En dan moet je erop springen. Zo zit het columnistenwereldje nou eenmaal in elkaar. En maakt het uit op welk papier ik de wereld slacht? Papier is papier.

Daarbij krijg ik bij het AD het dubbele betaald, maar eigenlijk is het veel belangrijker dat ik nu in de krant ga schrijven waarin Halina ook wekelijks schittert. Dat geeft mij veel meer aanzien. Zowel in mijn vak als thuis bij mijn familie. Misschien ga ik Halina wel een keer persoonlijk ontmoeten op een columnistenborreltje van mijn nieuwe werkgever. En mijn vrouw heeft me nu al aangeraden om haar dan niet een uur lang te gaan staan aanstaren. Dat komt heel onprofessioneel over. Ook moet ik haar niet te geforceerd een drankje aanbieden. Gewoon jezelf blijven en wachten tot de koningin naar jou toekomt.

Lieve lezers, ik ga u missen. Ik geef toe dat het een abrupt einde is, maar zo gaat het in 2016. Volgende week sta ik in het AD. Hoewel? Als Trouw komende week meer biedt?