Hoezo, bankier wordt barista?

In deze rubriek nemen we een cliché op de korrel. Deze week schrijft Ebele Wybenga over corporate vluchtelingen.

Beeld ter illustratie. Deze man komt niet in het artikel voor. Flickr / Matt Biddulph (CC BY-SA 2.0)

Het is bijzonder populair om de gouden kooi van een topbaan in het bedrijfsleven vaarwel te zeggen voor iets creatievers, iets dichter bij de natuur. Al die verhalen over corporate vluchtelingen, ik kan ze niet meer horen. Twee koppen uit Engelse kranten: ‘Echtpaar verruilt topfuncties in de City voor geitenboerderij’ en ‘Oxford-alumni geven hun baan bij Goldman Sachs op om een luxe sportkledingmerk te starten’.

Het is bijzonder bon ton onder twintigers en dertigers om de gouden kooi van een topbaan in het bedrijfsleven vaarwel te zeggen voor een leven dat hier haaks op staat. Creatiever, dichter bij de natuur, met minder zekerheden maar meer autonomie en maatschappelijke impact.

Waarom voelen klassieke carrièretijgers ineens de druk om neer te kijken op hun felbegeerde baan?

Het blog Guts & Tales staat vol Nederlandse voorbeelden en adviezen van mensen die de sprong al hebben gewaagd. Van een ingenieur die een online galerie begint tot een consultant die singer-songwriter wordt. In New York en Londen is zelfs een bedrijf actief, Escape the City, dat als missie heeft om mensen te bevrijden van hun saaie banen.

Uiteraard opgericht door voormalige management consultants. De nieuwe initiatieven van corporate vluchtelingen worden vrijwel altijd gepitcht met een verwijzing naar hun verleden in het bedrijfsleven. De strekking: in hun oude baan hebben de oprichters geleerd wat doorzetten is, nu gebruiken ze hun talent eindelijk voor iets waar ze werkelijk in geloven.

Zulke verhalen zijn een modern cliché

Zulke escape stories zijn niet bijzonder meer, maar een modern cliché. Vertrekken is zo normaal geworden dat de ‘blijvers’ zichzelf moeten verantwoorden. Zo hoorde ik laatst een jonge vrouw die in de City werkt zichzelf verontschuldigend introduceren als ‘happy banker’. Waarom voelen klassieke carrièretijgers ineens de druk om neer te kijken op hun felbegeerde baan? Het is vooral tragisch als je erbij stilstaat welke investeringen en ontberingen het hen heeft gekost heeft om een positie te veroveren als advocaat, bankier of consultant.

Tijdens hun studie moesten ze van zichzelf de hoogste cijfers halen en onvermoeibaar hun cv’s verfraaien met bestuursfuncties en vrijwilligerswerk. Ze deden mee aan alle denkbare business courses, oefenden nachtenlang voor assessments en doorstonden meedogenloze sollicitatiegesprekken. Om eenmaal aan het werk erachter te komen dat ze liever yogacoach, barista of biologische wijnboer waren geworden.

Het zou een verademing zijn om weer eens iemand tegen te komen die gewoon trots is op z’n prestigieuze baan.