Ajouad en zijn worsteling met een dubbele identiteit

Na de eerste aflevering van Ajouad: Kaaskop of Mocro? is al duidelijk dat het een bijzondere serie gaat worden.

Ajouad: Kaaskop of Mocro? (KRO-NCRV)

In de bijna tien jaar dat de Marokkaanse Nederlander Ajouad El Miloudi (29) programma’s presenteert voor radio en televisie, weigerde hij heel lang op te treden in talkshows, als er behoefte was aan ‘het Marokkaanse geluid’. Had hij gewoon geen zin in.

Afgelopen week bracht hij zelf naar buiten dat tijdens zijn deelname aan het programma Ranking the Stars (VARA-BNN), waarin het de bedoeling is dat BN’ers elkaar flink opfokken en beledigen, een zinnetje was geknipt. Patty Brard (Papoea-achtergrond) had in een boze bui Ajouad toegevoegd dat hij maar moest oprotten naar zijn eigen land.

In de eerder opgenomen realityserie Ajouad: Kaaskop of Mocro? (KRO-NCRV) wordt duidelijk dat zijn eigen land de Indische Buurt in Amsterdam-Oost was. Onder het voetballen hoorde hij er eens vijf knallen en even later vonden zijn vriendjes en hij een stervende Surinamer in een plas bloed. Toen besloot hij dat hij later ergens anders wilde gaan wonen.

Ajouad praat in Pauw over zijn programma

Al na een aflevering (over de liefde) van de vierdelige serie is duidelijk dat dit een bijzondere productie vormt. Je leest of hoort wel eens over de worsteling met een dubbele identiteit, maar op televisie zie je niet vaak hoe dat in de praktijk werkt. El Miloudi gaat in het openbaar de confrontatie aan met zichzelf en zijn omgeving en toont veel moed door ons mee te laten kijken. Veel clichés blijken niet te kloppen.

Zo begint het met het bekende verhaal dat veel jongens met een moslimachtergrond niet met hun ouders over relaties en seks kunnen praten, want dat is een taboe in hun gemeenschap. Ajouad trekt de stoute schoenen aan en loopt met zijn ongeveer zeventigjarige vader, fiets aan de hand, door het park. Wat zou de vader gedaan hebben als hij met een Nederlands, niet-islamitisch meisje zou zijn thuis gekomen? Nou, dat is duidelijk. De vader zegt dat hij twee bossen bloemen zou hebben gekocht, een voor haar en een voor zijn zoon.

Tot zijn schrik ontdekt de zoon dat hij conservatiever is dan zijn vader en dat de angst de vorige generatie voor het hoofd te stoten slechts een projectie was. De rol van leeftijdgenoten, de bekende peer pressure is veel groter.

De angst voor wat anderen (niet de ouders) zullen vinden wordt bevestigd in een eveneens veel moed vereisend gesprek met drie openlijk homoseksuele Nedermarokkanen. Een vraagt aan Ajouad hoe hij zou reageren als hij een zoon of dochter zou hebben die meedeelde homo of lesbo te zijn. Je ziet veel gebeuren in Ajouads gezicht: eerst wil hij duiken, zoals hij zich dat aangeleerd heeft, maar dat kan niet meer. Dan overweegt hij een politiek correct antwoord te geven, iets met twee bossen bloemen. Maar hij heeft besloten eerlijk te zijn: daar zou hij het heel moeilijk mee hebben. Vanwege het geloof, en bij enig doorvragen, ook omdat hij bang zou zijn wat de anderen daarvan vinden.

Dan zien we een ander voorbeeld van beïnvloeding door de omgeving. Twee jonge vrouwen zonder man vertellen dat er veel zwarte magie (shihr) op hen wordt losgelaten: „Toverij, vanuit onze religie is dat een feit.” Tot zover de vermeende orthodoxie van de nedermoslim. Waar ik religie zei, moet cultuur zijn. Stop de tijd.