In quarantaine

We staan tot onze navels in het water en zwaaien uitbundig naar de passagiers op het voorbij glijdende cruiseschip, waarmee we het verbodsbord op het strekdammetje negeren dat zegt dat we er vanwege ‘stroming en zuigende werking van de schepen’ niet mogen zwemmen of baden. Als tegelijkertijd twee landingsvaartuigen koers zetten richting ‘ons’ strand, rennen we geschrokken het water uit en zien hoe de boegklep in het zand geplant wordt en in hoog tempo tientallen gewapende mariniers uitspuugt. „Is het oorlog?” grappen we, maar in draf verdwijnt het peloton zwijgend richting het aangrenzende terrein van de voormalige Quarantaineinrichting.

Een hobbyvisser staat op uit zijn campingstoel om ons uit te leggen dat het natuurstrandje een vaste oefenlocatie is van de Rotterdamse Van Ghentkazerne. De visser stelt zich voor als Remco, geboren en getogen in het verderop gelegen Heijplaat. Als kind ging hij iedere woensdagmiddag achter op de fiets met zijn moeder naar het strandje.

Maar Remco’s moeder komt er niet meer, omdat ze denkt dat het spookt op het terrein, waar tot halverwege de vorige eeuw onder anderen tyfuspatiënten en emigranten uit Oost-Europa verplicht in quarantaine gingen en het lang niet allemaal overleefden. Hij wijst ons de gebouwen waar ooit het mortuarium zat, de ontsmettinginrichting, de ziekenbarak.

Wij vertellen hem dat we eerder die middag bij de entree van het terrein een petitie hebben ondertekend voor behoud van het gebied, dat al bijna dertig jaar wordt gekraakt door kunstenaars. Het Havenbedrijf Rotterdam wil het Rijksmonument (sinds 2008) gaan opknappen en de huidige bewoners krijgen tien jaar de tijd om elders onderdak te vinden. „Een wurgcontract” volgens de kunstenaars, die de Quarantaineinrichting naar eigen zeggen destijds voor de ondergang hebben behoed.

Op het strandje zien we hoe het Havenbedrijf inmiddels voorzichtig een start heeft gemaakt door gemeentelijke vuilnisbakken te plaatsen, tot woede van de krakers die het strand altijd zelf opruimen. Op een geplastificeerd A4’tje op de vuilnisbak schrijven ze dat het Havenbedrijf zich op deze manier schuldig maakt aan „intimidatie”.

Remco vindt dat de kunstenaars „niet zo moeten zeiken”. Ze hebben volgens hem jarenlang gratis in een paradijs gewoond en tot ergernis van strandgangers hebben ze ook nog eens een toegangshek bij het strandje gebouwd, dat ’s avonds om tien uur dicht gaat. „Zijn ze nou helemaal belazerd? Het is ook mijn strand!”

Bij de uitgang besluiten we onze handtekeningen op de petitie toch maar weer door te krassen. En verheugen ons alvast op de mogelijkheid van een mooi appartementje. Aan het strand, als het even kan.

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelancejournalist en stadsgids in Rotterdam.