Empowerment

CULRoosmalen 1

We maken allemaal wel eens wat mee, maar wat Sylvana Simons overkomt is ook niet mals. Dinsdag zat ze bij Jeroen Pauw aan tafel om te vertellen hoe het toch met haar ging na haar dappere entree in de politiek.

Geruststellend goed.

Het zelfvertrouwen was groot.

Ze liep alvast op haar verkiezing vooruit en was regelmatig in de Tweede Kamer te vinden om ‘het vak te leren’ en ‘kennis op te zuigen’.

Ze zag er weer anders uit dan voor de zomer met die bril met vierkante glazen en een onverwachte blonde vlecht, maar we herkenden haar toch. Normaal gesproken leidt zo’n metamorfose af van de boodschap, maar bij Sylvana is dat niet het geval. Ze heeft de jaloersmakende eigenschap om bij alles wat ze zegt heel gewichtig te kijken. Dat doen wel meer politici, maar Sylvana acteert niets, zij gelooft echt dat ze ‘balans kan brengen in het huidige politieke klimaat’.

Het hoogtepunt kwam toen ze een belangrijk gezicht trok om uit te leggen hoe belangrijk ze voor veel mensen is. Online was er de overbekende narigheid, ze had niet voor niets aangifte tegen meer dan achtduizend mensen gedaan, maar op straat, in de echte wereld, ontmoette ze vooral bijval. Van zwarte mensen, van bruine mensen, van mensen die meer op Jeroen Pauw dan op haar zelf lijken, van iedereen eigenlijk.

Zomaar een voorbeeld. Ze had op Lowlands een indrukwekkende lezing over integratie gegeven. Toen ze na afloop met haar partner een rondje over het festivalterrein maakte wierp een jonge vrouw zich ‘letterlijk’ in haar armen, waarna ze overmand door emoties begon te huilen.

Op zich niet zo bijzonder, dat maken we allemaal wel eens mee. Vorige week, ik liep door Arnhem, wierp zich nog een emotionele lezer voor mijn voeten die me uitgebreid bedankte voor alles wat ik voor zijn stad betekend had. Maar de vrouw die in de armen van Sylvana lag, huilde zo hard dat het volgens Sylvana geen huilen maar hartverscheurend huilen was.

Ze had haar geprobeerd te troosten, want zo is ze ook, maar ze had vooral heel goed geluisterd. De vrouw had dingen gezegd als ‘jij hebt geen idee wat jouw moed voor mij betekent. Jij bent mijn stem, want jij laat mij zien dat ik rechten heb en dat ik mijn Nederlanderschap mag claimen’.

„Dit is wat ik op straat meemaak”, zei Sylvana. „Het feit dat ik verantwoordelijkheid durf te nemen geeft mensen inspiratie, empowerment en kracht.”

Daarna keek ze bijna boos de camera in. De boodschap was duidelijk: ze had weer iets slims en belangrijks gezegd.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.