Voedselbank

„Nee”, „Geen behoefte aan” of me straal voorbijlopen waardoor ik in het luchtledige praat. Het hoorde bij de vrijwilligersochtend in de supermarkt waar ik mensen vroeg een product te kopen voor de Voedselbank. Natuurlijk waren er gulle mensen. Een enkeling doneerde een volle kar. Maar die botte reacties zaten me dwars, ik kreeg de neiging iets terug te zeggen.

Totdat een klant vertelde: „Mijn moeder leeft af en toe van de Voedselbank. Als haar gevraagd wordt iets aan zo’n instantie te geven, reageert ze niet of bot. Gevoelsmatig kan zij niet anders, want ze schaamt zich.”

De volgende „Nee, bedankt” knikte ik begripvol toe…