Het strand is van ons allemaal, ook van moslims

Opinie Strand en park worden gedomineerd door blote, kleffe, witte mensen. Een strookje halalkust zou een mooi gebaar zijn, betoogt Robbert van Lanschot.

Illustratie Hajo

Een vrome moslima heeft het bij mooi zomerweer op het Europese strand niet gemakkelijk. Er wordt gekust, er wordt gevreeën, er wordt gedronken, er is te veel bloot. Het is er, zacht gezegd, nou niet bepaald halal. Wil een moslima naast een Hollands stelletje zitten dat in een pre-coïtale omhelzing aan het tongzoenen is? Natuurlijk niet.

Een boerkini kan haar van een kledingdilemma verlossen maar niet van het islamitische uitgangspunt dat zondige plekken dienen te worden gemeden. Daar wordt overigens vaak niet al te zwaar aan getild. Formeel is roken haram. In het kalifaat van IS krijg je er daarom zweepslagen voor. Maar iedereen kent hier de shishalounges die avond aan avond vol zitten. (Er werken is echter weer een ander verhaal. De Marokkaans-Nederlandse schrijver Asis Aynan zette me ooit uiteen waarom je er veelal Oost-Europese werkneemsters aantreft: „Een Marokkaans meisje dat in een Marokkaanse shishalounge werkt zou voor hoer worden uitgemaakt.”) Ons land telt in feite heel veel plekken waar moslims zich ongemakkelijk voelen. Neem het Vondelpark. Dat is echt typisch voor ons allemaal, zou je zeggen. Maar bij mooi weer lijken de gazons er haast gemonopoliseerd door niet-moslims die er – ook qua gedrag (bloot, drugs, intimiteiten) – een soort verlengstuk van het strand van maken.

Lees ook de column van Carolien Roelants: Het boerkiniverbod is precies wat IS wil

Als aan het Scheveningse strand de zon begint te zakken, start de aprèsbeach. Uit speakers galmt house. In de paviljoens langs het Zwarte Pad is het uur aangebroken van paddo’s en caipirinha’s. Achter de duinen ligt Den Haag, voor een derde moslim. Statistisch gezien zou je mogen verwachten dat er tussen die duizenden te gekke feestvierders aan het Zwarte Pad ook hele groepen met Turkse, Marokkaanse of Somalische roots ronddartelen. Maar dat is niet zo. Maar weinigen binnen de Haagse moslimgemeenschap lijken gecharmeerd te zijn van dat Gomorrah. Islam en Europese strandpret – dat schuurt kennelijk met elkaar. Daarom zijn er niet alleen bij de aprèsbeach maar ook midden overdag maar weinig moslima’s op het strand te vinden. De boerkinikwestie is heel groot qua symboolpolitiek, maar getalsmatig stelt de boerkini vooralsnog haast niets voor. Zo werden er volgens de Franse media op het strand van Villeneuve-Loubet, de badplaats waarover Frankrijks Raad van State een oordeel velde, de afgelopen twee maanden welgeteld twee boerkini’s gesignaleerd.

In de aanloop naar badseizoen 2017 zal het strandkledingconflict ongetwijfeld opnieuw oplaaien. In Frankrijk is het al een verkiezingsthema geworden. Volgens een enquête in opdracht van Le Figaro is 66 procent van de Fransen tegen de boerkini. In Nederland zal het niet veel anders zijn. In boerkini wordt dat op het strand dus spitsroeden lopen.

Een zomerse dag aan zee behoort bij het mooiste wat ons land te bieden heeft. Het gesis van de uitwaaierende branding, het natte zand om kastelen mee te maken, het sprankelende licht.

Naar mijn indruk hebben onze moslims er te weinig weet van. Natuurlijk, je kunt redeneren dat ze dat aan zichzelf te wijten hebben. Dat ze, kom op, gewoon moeten leren om onze hedonistische strandcultuur te omarmen. En sommigen doen dat trouwens ook. Zo schreef publiciste Hasna El Maroudi enkele dagen geleden op deze pagina: „Ik kan prima zelf bepalen hoe naakt ik het strand op ga, of ik topless wil zonnen of vandaag toch liever mijn shirt aanhoud.”

Maar voor de meeste moslima’s is een dagje topless op het strand een non-starter (haram; familie-eer). Teneinde de kust toch ook een beetje toegankelijker te maken voor de doorsneemoslim en moslima, wil ik bepleiten dat volgend jaar een proef wordt gedaan met enkele halalstranden. Zie ze als preutse tegenhanger van onze naaktstranden. Met halalstrandpaviljoens zonder alcohol en sigaretten en Hollandse snoep (haram) en Hollandse broodjes (haram) en Hollandse gels en zonnecrèmes (haram). Een nieuw soort strand, waar de boerkini niet wordt verboden maar juist toegejuicht.

Robbert van Lanschot is journalist, volgde Koranlessen en is auteur van Café Mogadishu.