Ouderschap in genderfluïde tijden

Mãe só há uma is een film die je voortdurend op het verkeerde been weet te zetten ****.

Mãe só há uma (Don’t Call me Son) van de Braziliaanse regisseur Anna Muylaert is een film die je voortdurend op het verkeerde been weet te zetten. Nog nauwelijks bekomen van de expressieve en energieke openingsscène waarin we een androgyne tienerjongen in jarretelles seks zien hebben met een meisje op de wc van een nachtclub, blijkt het dat ‘crossdressing’ in een machomaatschappij waarschijnlijk nog maar het minste van zijn problemen is. Pierres landerige puberleventje met moeder en zus staat van de ene op de andere dag op z’n kop als er een ouderpaar langskomt dat claimt dat hij hun zoon is.

Ouderschap is een belangrijk thema in het werk van Muylaert. Haar vorige film The Second Mother (Que horas ela volta?), die hier afgelopen zomer te zien was, ging over het feit dat de meeste Braziliaanse kinderen door nanny’s worden opgevoed, vaak vrouwen die hun eigen kinderen dan weer aan de zorg van anderen moeten overlaten. Mãe só há uma stelt de vragen uit die film nog wat scherper. Wat maakt iemand tot een ouder? En wat maakt je uiteindelijk tot jezelf? Nature/nurture-kwesties voor millennials.

Verwacht geen praat- of denkfilm. Mãe só há uma is een en al mise-en-scenische flow. De camera kijkt, nu eens rustig van een afstandje, dan weer midden in de actie. Maar steeds zijn het de beelden die praten. Beste scène van het jaar is nu al als Pierre met zijn ‘nieuwe’ ouders kleren gaat kopen die beter bij hun idee van een zoon passen dan bij zijn idee van een jongeman in genderfluïde tijden.