Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

De Amerikaanse singer-songwriter Cass McCombs heeft nooit haast, zijn muziek is van een weldadige loomheid. Op het debuutalbum van de Duitse dj/producer Roosevelt ligt de nadruk juist op elegante deuntjes.

  • ●●●●

    Cass McCombs: MangyLove

    cd1

    Pop: Ergens tussen de luie woestijnmuziek van J.J. Cale en de rafelige indiepop van Kurt Vile ligt het spoor dat Cass McCombs trekt door het Amerikaanse poplandschap. Het is eerder een karrenspoor dan een autoweg, want McCombs heeft nooit haast en zijn muziek is van een weldadige loomheid. Zijn energie steekt McCombs in het construeren van verfijnde liedjes met een knipoog naar de zoete jaren zeventigpop van Bread en Todd Rundgren. Mangy Love is zijn achtste en meest gepolijste album, met strijkjes en jazzy gitaarverrsiersels die het poëtisch absurdisme van zijn teksten omlijnen. „No more cliché songs” belooft hij in ‘Cry’, om met de psychedelische wulpsheid van ’Medusa’s Outhouse’ en het spookachtige ‘It’ de daad bij het woord te voegen. Uitdagende muziek die niettemin makkelijk wegluistert. Jan Vollaard

  • ●●●●

    Dominic J. Marshall & Friends: The Triolithic

    cd2

    Jazz: Als kind leerde het jonge Britse, in Nederland woonachtige talent Dominic J. Marshall klassieke piano, als tiener verdiept hij zich in elektronische beats. Dat heeft geleid tot de producties die Marshall als beatmaker maakt onder de naam DJM. Als jazzpianist en componist ontwikkelde hij zich echter op de conservatoria van Leeds en Amsterdam. Bij de Dutch Jazz Competition viel de pianist op, hij sleepte er in 2014 de prijs voor beste solist binnen. Het afgelopen jaar toerde hij met nu-jazz band The Cinematic Orchestra. En nu is er zijn eigen album waarop blijkt hoe Marshall aan het uitgroeien is tot interessante muzikale smaakmaker. The Triolithic is breed ingestoken, heeft slagkracht en tolt van energie. De pianist laat zich voor zijn dynamische, van elektronica doordrenkte jazz bijstaan door een rits jazzvrienden, zoals de veelbelovende, inventief drummende Jamie Peet. Amanda Kuyper


  • ●●●●●

    Roosevelt: Roosevelt

    cd3

    Pop: Vederlicht, vol verwijzingen en op een koele manier opwindend - zo klinkt het debuutalbum van de Duitse dj/muzikant Marius Lauber, alias Roosevelt. De 26-jarige Roosevelt, bekend als remixer van onder meer Glass Animals, leunde voor zijn eigen album vooral op popmuziek; hier geen nadruk op beats, maar op de wervelende synthesizerakkoorden en elegante deuntjes in ‘Colours’ en ‘Night Moves’. Met brede gebaren worden de melodieën geschetst, waardoor ieder nummer languissant opbloeit. De wolkige synthesizers – herinnerend aan Duran Duran en het hedendaagse Hot Chip - krijgen tegenwicht van puntige disco-gitaren en Roosevelts eigen zangstem, die jongensachtig klinkt met licht melancholische ondertoon. Een enkel nummer (‘Moving On’) wankelt richting sentiment, dan ligt de vergelijking met jaren tachtig-band A-Ha zelfs voor de hand, maar voor het overige kun je zeggen: Roosevelt maakt koud vuur. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Orchestre Philharmonique Royal de Liège: Ysaÿe: werken voor viool en orkest

    cd5

    Klassiek: De zes sonates voor soloviool van Eugène Ysaÿe (1858-1931) zijn inmiddels (terecht) repertoirestukken onder violisten. Maar ander werk van van de Belg is zelden te horen, terwijl hij ook orkestwerken en zelfs een opera schreef. Het Orchestre Philharmonique Royal de Liège en dirigent Jean-Jacques Kantorow proberen nu wat aan de bekendheid van Ysaÿes orkestmuziek te doen. Op dit album speelt het met violisten Amaury Coeytaux en Svetlin Roussev. De eerste maakt een betere indruk, met vibratorijk maar fijnzinnig spel. Zo uitgesproken als zijn sonates zijn de ‘poèmes’ niet, maar ook deze muziek, vol lyriek en af en toe een leuke vondst (de plofjes koper in de fraaie Chant d’hiver), is zeer de moeite waard. De grootste verrassing is eigenlijk het orkest zelf: wat een warm, afgewogen klankbeeld. Merlijn Kerkhof


  • ●●●●●

    Meindert Talma: Jannes van der Wal

    cd4

    Pop: Het is niet moeilijk te doorgronden waarom de Friese liedzanger Meindert Talma zich wijdt aan een conceptalbum over dammer Jannes van der Wal (1956-1996). Hij mag dan zestig jaar geleden geboren zijn, belangrijker is Van der Wals reputatie als cultheld. De dammer was begaafd maar niet briljant, beminnelijk maar onaangepast. Hij was kampioen maar werkte zichzelf tegen. Genoeg ingrediënten kortom voor Talma, al zelf twintig jaar min of meer een muzikale cultheld, om in een liefdevol vierluik te verwerken: een absurdistisch klanklied dat uitsluitend bestaat uit een melodieus ‘dam dam dam’; het filosofische Strategieën van de Ziel; het gestroomlijnde When I Play Draughts (‘dammen’), en de ruim twintig minuten durende Ballade van Jannes van der Wal, een mooi uitgesponnen prozagedicht getoonzet als country-smartlap. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Graveola: Camaleão Borboleta

    cd6

    Rock: De Braziliaanse altpopgroep Graveola is een rehabilitatie van de tropicalia-beweging van de jaren zestig. Ze houden zich niet aan wetten van de muzikale logica. Camaleão Borboleta is hun derde album en doet soms denken aan de Colombiaanse mafkezenrock van Meridian Brothers, die andere leiders van de ‘alt-tropical’- beweging van Zuid-Amerika. Graveola kannibaliseert naar eigen zeggen de tradities en creëert pophybriden. Lees de hele recensie: Regenwoud vol rap Leendert van der Valk

  • ●●●●●

    Verzamelalbum: Deconstrução

    Rock: Het verzamelalbum Deconstrução viert de ontketende muziekscène van Sao Paolo. Centraal staan de leden van Metá Metá, een collectief van conservatorium drop-outs, verzamelaars van volksmuziek en punkrockers die zich hebben bekeerd tot het Afro-Braziliaanse geloof candomblé. De goden worden aangeroepen met ritmes op traditionele percussie waar gitaarsolo’s overheen snerpen. De soloprojecten en de gerelateerde bands laten zien hoe vruchtbaar de Braziliaanse muziekbodem is. Lees de hele recensie: Regenwoud vol rap Leendert van der Valk

  • ●●●●

    Mateo Kingman: Respira

    cd9

    Rock: Het toonaangevende Argentijnse label ZZK lanceerde deze maand Mateo Kingman, rapper en producer uit het regenwoud van Ecuador. Zijn Respira is een van de spannendste albums uit de productieve scene. Op zijn vijfde verhuisde hij met zijn ouders – voormalige linkse guerilla’s – naar een dorpje van de Shuar-Indianen. Daar groeide hij op als Amazone-bewoner: fruit zoeken langs de oude paden bij de rivier, de natuurgeesten altijd dichtbij. Als tiener kwam hij terug in hoofdstad Quito. De stadsgeluiden waren een cultuurschok, de studio was zijn redding. Lees de hele recensie: Regenwoud vol rap Leendert van der Valk