Een wilde eend bewerkt

Het gebeurt vaak als theatermakers film gaan maken: ze denken dat je veel locaties en gedoe moet hebben, zodat er iets te zien is **.

©

Nu Australiër Simon Stone zo goed als huisregisseur is bij Toneelgroep Amsterdam (Medea, Woody Allens Husbands and Wives) en hij het liefste „theater wil maken dat net zo goed is als HBO”, is het extra interessant om te zien wat hij doet als hij film maakt van theater. Althans van een van de toonaangevende toneelstukken van het modernisme: De wilde eend (1884) van de Noorse toneelschrijver Henrik Ibsen. Zijn eigen toneelbewerking op het Holland Festival was genadeloos: alles draaide om het publiek als voyeur. Zijn als film weinig innovatieve The Daughter (naar die toneelbewerking) is juist opgevuld met allerlei dingetjes. Het gebeurt vaak als theatermakers film gaan maken: ze denken dat je veel locaties en gedoe moet hebben, zodat er iets te zien is.

De handeling draait nog steeds om de familiegeheimen van vader Håkon Werle, zoon Gregers en diens dochter Hedvig, wier vaderschap betwist wordt, wat in deze setting melodramatisch aandoet. Node gemist worden twee elementen uit het stuk die juist een film extra betekenis konden geven: fotografie en blindheid. Zelfs visueel zijn deze motieven, nadat ze uit de plot zijn weggesneden, niet vertaald.