Waarom iedere goede zelfstandige een kat moet hebben

Column Alex van der Hulst (39) is zzp’er, vader en notoir werkuitsteller. Hoe krijg je dan ooit nog iets gedaan?

Alex_CAR_Logo

Iemand vroeg me laatst welk dier je in huis moet nemen als zelfstandige. Dat is vragen naar de bekende weg. Een zelfstandige heeft natuurlijk geen hond. Dan kun je net zo goed gelijk een werkloosheidsuitkering aanvragen.

Net op het moment dat je het meest productief bent, in de ochtend dus, willen die heel lang wandelen. In het ergste geval word je daar weer opgehouden door hondenbezitters die het medische dossier van hun reumatische schnauzer met je gaan doornemen.

Sowieso is alles verloren als je met een drol in een zakje door de straat moet. Alles wat je daarna nog doet zit vol onzekerheid en zelfhaat.

Ik heb niet eens een hond en ze leiden me al af. Alleen omdat ik er met eentje bevriend ben op Facebook die me de hele tijd zit te taggen. Ook zo’n typisch hondentrekje.

Een hond kun je het best vergelijken met een ambitieuze en overenthousiaste stagiair, die vrolijk op zoek gaat naar een linkshandige schroevendraaier als je daarom vraagt.

Een hamster is als de collega die het tot zijn 65ste in het bedrijf wil uitzingen, hij eet, poept en slaapt, en loopt nergens heen in een looprad. Konijnen zijn als ambtenaren, niemand weet waar ze voor dienen en als je even niet oplet zijn ze met tien keer zoveel. Vissen zijn die jongens in een start-up: leuke kleurtjes, een mond die de hele dag open en dicht gaat, en uiteindelijk mag iemand anders de boel weer schoonmaken.

Maar we dwalen af, want er is maar één dier dat wel bij de zelfstandige past, dat is namelijk de zelfstandige onder de dieren: de kat. Een zelfstandige met personeel, maar het enige wat hij met dat personeel doet, is ze in verwarring brengen. Ik mag dat wel.

Een kat is een lichtend voorbeeld voor de zelfstandige. Met zo min mogelijk inspanning zo veel mogelijk eten binnenhalen. Als jij ’s ochtends een emmer koffie nodig hebt om op gang te komen, draait die kat zich op zijn rug in het zonnetje. De boodschap is duidelijk: je moet harder werken jongen, als je het zo goed wilt hebben als ik.

Een kat kan je leren onderhandelen. Net als hij je zover heeft dat je hem nog wat extra aandacht of voer wilt geven, keert ie zich om en gaat hij rustig in de tuin van de buren zitten poepen, daarna begraaft hij aandachtig een kiezelsteen vlak naast de gelegde drol en gaat vervolgens quasifilosofisch naar een boom zitten staren. Denk daar maar eens aan als een opdrachtgever je een te lage vergoeding aanbiedt en jij de neiging hebt om kwispelend ja te zeggen.

In ieder managementboek staat hoe belangrijk het is om als creatieveling af en toe uit het raam te staren. Een kat weet dat, een hond kan alleen maar kijken als een Engelse toerist in een coffeeshop op de Wallen. En het belangrijkste argument: een hond moet belasting betalen, een kat niet.

De beste les die ik van mijn kat leerde, was om altijd optimistisch te zijn. Als hij bij de voordeur zag dat het regende, probeerde hij gewoon bij de achterdeur of het daar wel droog was.

Deze zomer verving schrijver en journalist Alex van der Hulst columnist Japke-d. Bouma. Dit is zijn laatste column. Japke-d. is er volgende week weer.