film

Ida NPO 2, 23.45-1.05u.

(Pawel Pawlikowski, 2013). Net op het moment dat de jonge novice Anna haar gelofte wil afleggen, krijgt zij het verzoek langs te gaan bij Wanda, de zus van haar moeder en haar enige familielid. Wanda windt er met haar karakteristieke directheid geen doekjes om: de op jonge leeftijd aan de nonnen afgestane Anna is van joodse afkomst en heet eigenlijk Ida Lebenstein. Wat er precies in het verleden is voorgevallen, daar draait het om in Oscarwinnaar Ida. Hoewel regisseur Pawlikowski in interviews zegt dat hij geen statement wilde maken, gaat Ida overduidelijk over het antisemitisme dat in Polen ook na de Tweede Wereldoorlog nog aan de orde van de dag was. Wat vooral imponeert aan Ida is Pawlikowski’s fantastische visuele stijl. Hij fotografeerde de film in fraai zwart-wit, in het oude, bijna vierkante 4:3-formaat, met een – behalve in de slotscène – statische camera. Daarmee maakt hij kalme en tegelijkertijd zeer spannende beeldcomposities, met vaak veel ruimte rondom de personages. Dat is niet alleen grafisch prachtig, maar onderlijnt ook de gevoelens van uitsluiting en eenzaamheid van Wanda en Ida.