Een goede vriend is terug, beter dan ooit

PopGrandaddy 25/8 Paradiso, Amsterdam. 4

Als een dierbare vriend waarvan je dacht dat hij voorgoed was vertrokken, zo onverwacht keert Grandaddy terug naar het poppodium. In 1997 diende de band van Jason Lytle zich aan als het huiskameralternatief voor R.E.M. en Nirvana, klein van ambitie maar groot van mogelijkheden. Moderne verwarring was hun thema, op de hoes van het doorbraakalbum The Sophtware Slump dwarrelden de letters van een toetsenbord door mistig Amerikaans landschap.

Mistig bleven ze, zonder het succes dat ze op grond van hun goede liedjes verdienden. Totdat Nirvana stierf en Michael Stipe de handdoek in de ring gooide. Na zes jaar kwam Grandaddy terug en nu klinken ze beter dan ooit. Oude en nieuwe liedjes passen naadloos in hun bandgeluid waarin de synthesizer voorgoed ouderwets zal klinken, maar het ritme stuwend is en de zang ijl en mooi.

Met zijn scheve baseballpetje is Lytle een antister die zichzelf wegcijfert tegen filmpjes van motorcrossers en maanlandingen. Grandaddy gebruikt trucjes uit de house om muziek langzaam op stoom te brengen en met een daverend ritme op hol te doen slaan. Nergens beter dan in het stuwende ‘Now It’s On’, een klein meesterwerk van een band die het niet werd maar die er nog steeds is.