Rechterbeen gezocht (8)

Het is nooit verstandig je vriendin onder te kotsen tijdens een romantisch etentje. En daarna de plaat te poetsen. Excuus-app’jes, liefdesbetuigingen, pogingen tot uitleg; alles wat Ray de afgelopen nacht per telefoon op Janice had afgevuurd, bleef onbeantwoord. Met een kwade Janice viel geen land te bezeilen, wist hij. Dus Ray dronk nog een kop sterke koffie en fietste deze maandagochtend met een kater naar politiebureau Flierbosdreef.

Recherchechef Fred Bollekamp was extra chagrijnig. Van hogerhand bleven ze hem rechercheurs vragen voor een almaar uitdijend landelijk onderzoek naar drugslabs, dat weinig opleverde. Dat er gisteren ook nog een vermoorde vrouw in de Bijlmerbajesgracht was gevonden, kwam slecht uit. „Dat zoeken jullie maar verder uit”, zei hij tegen Ray en Anita. „De officier van justitie weet ervan.”

„Leuke avond gehad zeker”, vroeg Anita na de ochtendbriefing. Ray gromde alleen wat. „We gaan niet larmoyant doen, hè”, zei ze. Alsof ze wist dat hij op het punt had gestaan Janice de link te what’sappen van If you ever change your mind, about leaving me behind (Bring It On Home To Me) van Sam Cooke.

Anita was zelf pas gescheiden, dus ze begreep dat Ray bij de koffie niet eens uitgebreid over zijn verse relatieproblemen wilde beginnen. „Wat was dat met die politie-inval, waarover je sms’te?”, vroeg ze. Ray schudde zijn hoofd. Theater. Een stunt. Een streek die het hoofd voorlichting van de politie hem geleverd had, vond Ray het. „Wat vind jij daar nou van?”, vroeg hij, nadat hij had uitgelegd dat hij opgetrommeld was om te figureren in een tv-reportage voor Nieuwsuur over een politie-inval. Als zwarte politiebeambte. Voor het beeld van een ‘diverse politie’.

„Daar heb je goed aan gedaan. Beeldvorming is heel belangrijk, dat zei die Fontein ook. Ik vind het geweldig dat je je avond hebt opgeofferd voor de goede zaak”, zei Anita. Niet alleen m’n avond, dacht Ray.

„Wanneer wordt het uitgezonden?”

Daar had Ray helemaal niet naar gevraagd. Hij kreeg een app’je. Snel pakte hij zijn telefoon. Het was niet van Janice. Het was van politievoorlichter Fontein: „Ray, soul cop! Namens voorlichting politie Amsterdam nogmaals dank voor je fantastische inzet afgelopen nacht bij de opnamen voor de tv-reportage over de inval bij de wietplantage. Helaas meldt Nieuwsuur net dat de reportage wegens ander groot nieuws komt te vervallen. Jammerrr! Maar wij mogen het gefilmde materiaal voor promotiefilms gebruiken, dus het is niet voor niets geweest!”

Niet voor niets geweest? Ray vloekte binnensmonds. „Wat is er”, vroeg Anita. „Het wordt niet uitgezonden, meldt die Fontein net. Te weinig nieuwswaarde”, zei Ray. Hij had ineens enorme behoefte aan frisse lucht.

Anita probeerde Ray op te monteren. „Als Fontein je nog een keer voor zoiets belt, zeg maar dat-ie mij dan moet bellen. Dat de vrouwen bij de politie in beeld komen.” Haar telefoon ging. Het Forensisch Lab. Ze wisten meer over het ontbrekende been van de vermoorde Ria Westerduinen: althans, dat het vier tot zes uur nadat ze vermoord was, en in het water van de Bijlmerbajesgracht gedumpt, met iets scherps zoals een zaag was afgezaagd. En de gegevens uit haar opgedregde telefoon kwamen aanstonds in de mail. „We moeten aan de slag”, zei Anita en stond op. Ray kreeg een app’je. „Lul”, meldde Janice.

(Wordt vervolgd)