Laatste dagen, dit kan je nog zien op de Parade

Winnen is belangrijker dan meedoen door Wieke ten Cate. Foto Casper Koster

Een loflied op het vechten en vooral het genot ervan, de vreugde om de bloedneus van de ander en zelfs het heerlijke geluid van brekende botten: actrice Kiki van Deursen in de Parade-voorstelling Winnen is belangrijker dan meedoen draagt een gifkleurige pruik en een groen gewaad. Ze brengt haar ode met smaak en verve, laat de toeschouwer genieten van de slag van vuist op kaak. Haar gedurfde ode lijkt een soort protest tegen vreedzaamheid. Tijdens haar monoloog treden twee vrouwelijke boksers op die de echte stoten niet schuwen.

De voorstelling in de regie van Wieke ten Cate is een verrassing op de Parade, het theaterfestival waarvan iedereen denkt dat het een rosé- en witte wijnfestijn is. De tekst van twee vooraanstaande toneelschrijvers, Rik van den Bos en Jibbe Willems, is hard zonder enige terughoudendheid. Geen sluier van ironie, nee, voltreffers. Dat is ook een van de sleutels van de gemiddeld ongeveer een half uur durende voorstellingen van dit reizende festival, dat na Rotterdam, Den Haag en Utrecht nu in Amsterdam afsluit: de acteurs dienen snel te spelen en vinnig te scoren.

Ook het duo Jos en Sacha van Theater aan het Spui met Wat ouders allemaal doen als kinderen er niet bij zijn weet dat de combinatie van hoog tempo en verrassende wendingen onontbeerlijk is. Strikt genomen een voorstelling onder de noemer Kinderparade, maar de acteurs en bedenker Thomas van Ouwerkerk weten met volwassen theaterwetten een spannende voorstelling te brengen. En: kinderen zijn ideale toeschouwers. Met hun hulp en een candid camera achterhalen de acteurs waarom ouders hun kinderen dumpen bij opa en oma of tantes. Lezen ze stiekem het dagboek van hun dochter, gaan ze zelf naar de Efteling zonder kroost, gaan ze vechten of, erger nog, hebben ze een minnaar danwel minnares met alle gevolgen vandien? Een kind roept uit: „Mijn ouders scheiden niet.” De hartenkreet maakt zowel het spelersduo Jos en Sacha als de bezoekers stil.

De Parade is rijk, ook aan muziek. Het mooie van een bezoek op zomaar een middag is dat er altijd lijnen zijn te ontdekken. Zo brengt zanger en gitarist Gerson Main met zijn poëtische teksten en een wervelend, Caribische muzikale begeleiding een ode aan het wegvluchten uit een overvolle disco: „Je wilt weg langs de flirtende fluweeldiepe blik van de vrouwen, weg langs de ruziemakende bierdrinkers.”