Luisteren: Dit zijn de albums die NRC deze week bespreekt

Zanger Ed Harcourt heeft een metamorfose ondergaan: van zacht en gevoelig naar gruizig en hard. Bij Lisa Hannigan vindt juist het tegenovergestelde plaats: ze klinkt opeens poeslief.

  • ●●●●●

    Lisa Hannigan: At Swim

    atswim

    Pop: Hoe je met zo’n zoete stem toch zo rauw en door emotie aangeraakt kon klinken. Dat was het geheim van de Ierse zangeres Lisa Hannigan toen ze als vocale sidekick fungeerde op de eerst twee albums van Damien Rice. Na hun muzikale en relationele scheiding bleef Hannigan mooie platen maken, die nooit meer de emotionele diepgang haalden van die kale eerste minuut van ‘9 Crimes’.Op haar derde soloalbum At Swim is het The National’s Aaron Dessner die haar in een nieuwe, minder folky richting moet stuwen. Met het dubbelen van haar stem in openingsnummer ‘Fall’ bewijst hij Hannigan geen grote dienst, want hoe vaster ze klinkt, hoe meer ze moet inleveren van de kwetsbaarheid die haar juist zo bijzonder maakt. Wat rest is een statige liedjesplaat die soms poezelig kan klinken. Op 4 november treedt Hannigan op Crossing Border op. Jan Vollaard

  • ●●●●●

    Erkki Melartin: Fins Radio Symfonieorkest

    erkki

    Klassiek: Erg origineel is de muziek van de Finse componist Erkki Melartin (1875-1937) niet. Die oriëntaalse melodieën boven golvende strijkers in het symfonische gedicht ‘Traumgesicht’ doen sterk denken aan ‘Shéhérazade’ van Rimsky-Korsakov. De uitbarsting vol orgastisch koper in ‘Marjatta’ lijkt een saluut aan Richard Strauss. Parelende akkoorden als van hitte trillende lucht in het zoete ballet ‘Sininen helmi’: typisch Ravel. Is dat erg? Nee, want Melartin compenseert zijn bescheiden eigen stem met groot vakmanschap. Bovendien vult de trage herontdekking van zijn muziek een vacuüm: in het vroeg twintigste-eeuwse Finland was Jean Sibelius heus niet de enige componist. Degelijk is ook deze uitvoering van het Fins Radio Symfonieorkest onder leiding van Hannu Lintu. In ‘Marjatta’, gebaseerd op het volksepos Kalevala, zingt de fraaie sopraan Soile Isokoski een verstild duet met een koekoek. Floris Don


  • ●●●●●

    Ed Harcourt: Furnaces

    harcourt

    Pop: Illustrator Ralph Steadman maakte de bloedrode spettertekening voor de hoes van Furnaces, het zevende album van de Britse singer/songwriter Ed Harcourt. De morsige hanepootgraphics stemmen overeen met de hardere, indringende muziek die Harcourt vijftien jaar na zijn door Jeff Buckley beïnvloede debuut Here Be Monsters wil maken. Referenties voor zijn grimmigere sound zijn Nine Inch Nails en Peter Gabriel ten tijde van ‘Red rain’: dreigende, industrieel doordenderende soundscapes bij teksten over bad trips en een wereld die in brand staat. Harcourt zingt gruiziger dan ooit en brengt in ‘Last of your kind’ een apocalyptisch visioen over twee geliefden die op de rand van de afgrond staan terwijl paleizen en musea instorten. Zware kost van een artiest die net iets te krampachtig zoekt naar de zin van zijn boze dromen. Jan Vollaard

  • ●●●●●●

    Lisa Jacobs & The String Soloists : Vioolconcerten Locatelli

    lisajacobs

    Klassiek: Bij de eerste maten van Pietro Locatelli’s Tweede vioolconcert uit L’arte del violino, gespeeld door het ensemble The String Soloists van Lisa Jacobs, is het even wennen. Waar barok-ensembles tegenwoordig waar mogelijk vaak kiezen voor uitroeptekens en vuurwerk, wordt hier gemusiceerd met een elegantie die haast ouderwets aandoet.Het leidt ertoe dat Jacobs (1985) in de solopartij alle ruimte krijgt om te ademen. Haar toon is rank en warm, maar haar echte troef is haar vertelkracht. Uit iedere streek spreekt liefde voor het werk van de vioolvirtuoos (1695-1764) uit Bergamo die in 1729 in Amsterdam belandde en daar tot zijn dood bleef wonen. Merlijn Kerkhof


  • ●●●●

    Maxwell: BlackSUMMERS’nights

    maxwell

    Pop: Op zijn eerste album sinds zeven jaar bewijst Maxwell dat hij nog tot grote schoonheid in staat is, ook al is het genre waarmee hij bekend werd – ‘neo soul’ – inmiddels uitgestorven. De Amerikaanse zanger kwam tegelijk op met D’Angelo en Erykah Badu, eind jaren negentig, en bleef destijds in hun schaduw. Op het nieuwe album BlackSUMMERS’night klinkt hij verfijnder, swingender en stoerder dan eerst, met prachtige nummers die elkaar lijken op te volgen als onderdelen van één lange soul-compositie: van de disco-opening tot uitdagende zwoelheid in het midden, en bezinning aan het eind. Zijn stem kronkelt gracieus, soms met ronkende uithalen. Omlijst door smaakvolle begeleiding, waar de soul-accenten niet te dik bovenop liggen, wordt de ‘synthetische’ klank van neo-soul ingeruild voor een warmbloedig decor van vibrerend gitaarspel en percussie. Maxwell treedt 25 oktober in de Ziggo Dome op, met Mary J. Blige. Hester Carvalho

  • ●●●●

    Frank Ocean: Blond

    blond

    Pop: In een wereld waarin oneindig veel muziek beschikbaar is, die ook even snel weer is weg geklikt, snakt de muziekindustrie naar blockbusters. Naar evenementen die met kop en schouders boven de rest uitsteken. Naar Thriller. Voor deze eerste nieuwe plaat van Frank Ocean in vier jaar, kozen Apple (dat de plaat exclusief streamt), de artiest en zijn label voor een wekenlang gecultiveerde hype. Eerst was er een verwarrende videostream die smaakmakers online wanhopig probeerden te duiden. Daarna zou het album verschijnen en verscheen het, zonder verdere uitleg, toch niet. Er was eind vorige week een video-album dat toch niet hét album bleek. En, afgelopen zondag, was er dan uiteindelijk Blond. Lees de hele recensie: Songs voor eenzame nacht Saul van Stapele