Kinderen spelen grote mensen en andersom

Sommige uitspraken van Zomergast Griet Op de Beeck resoneren nog de volgende televisie-avond. Zoals die dat je als kind alles weet, maar het alleen niet in woorden kan uitleggen.

Het inzicht is van toepassing op twee spiegelbeeldige programma’s die deze week dagelijks terugkeren in de programmering van 3LAB, het proeftuintje voor nieuwe formats en ideeën van de publieke omroep.

In het ene, Puberdagboek (NTR/VPRO), deelt een Bekende Nederlander zijn of haar zieleroerselen van destijds met ons. In deel 1 las actrice Markoesa Hamer (Dokter Deen) onder meer voor uit de pagina’s die ze als 16-jarige wijdde aan de verwachte omvang van het geslachtsorgaan van de jongen op wie ze verliefd was. De teksten worden vrij abstract geïllustreerd door geestige animaties.

Het is vaak lastiger voor een volwassene om terug te keren naar de schier onoplosbare problematiek van weleer dan voor een kind om het gedrag van grote mensen gedetailleerd te doorgronden, althans voor wat de uiterlijke kenmerken betreft.

Kinderen leren namelijk door imitatie en doen niets liever dan de kleren en maniertjes van volwassenen kopiëren, al was het maar om te oefenen. Dat is de gedachte achter Infantilio (VPRO), waarin komische scènes over seks, relaties en werk worden gespeeld door verklede kinderen.

Toen regisseur Alan Parker in 1976 de filmmusical Bugsy Malone maakte, wekte hij alom morele verontwaardiging, omdat hij alle rollen, van gangsters en hun liefjes, door kinderen had laten spelen. Veel grote mensen houden immers hardnekkig vast aan de fictie van de onbedorven kinderziel, die je niet mag bezoedelen met de perversiteit van de echte wereld.

Vele miniplaybackshows, schoonheidswedstrijden en talentenjachten later wordt het doodnormaal gevonden om kinderen zich te laten gedragen als rappende dekhengst of femme fatale. Zolang je daar maar geen seksuele connotaties bij koestert.

De werkelijkheid is wellicht inderdaad dat kinderen het mechanisme van een uitgeblust huwelijk maar al te goed doorzien. Daarom zijn vooral de sketches over een relatietherapie of een jaloers bedgesprek het best gelukt.

Een team van schrijvers, onder wie Aaf Brandt Corstius en Tim Kamps, probeerde scherpe teksten te leveren, met wisselend succes. Het zijn natuurlijk vooral de koddige verkleedpartijen die tot de verbeelding spreken, bijvoorbeeld in te ruime politie-uniformen, in een morsig café of een raadszaal.

Wellicht door de personele unie met regisseur Albert Jan van Rees is er ook wel iets in te vinden dat aan Toren C doet denken, alleen is de humor daar absurder en pijnlijker.

Proeftuin of niet, dat Infantilio zou wel eens een hit kunnen worden. Of het format sterk genoeg is om vele afleveringen mee te vullen, daar kun je op voorhand je twijfels bij hebben. Ik was er aan het einde van aflevering 1 al bijna klaar mee.