De horreur en de warmte van familie

Een opa en twee heksen van tantes die je ogen uit je hoofd willen rukken, een moeder die wegdrijft in depressie en catatonie. Heftig voor een animatiefilm, zou je denken. Maar de onafhankelijke Amerikaanse animatiestudio Laika weet als geen ander dat kinderen dol zijn op macaber. Zie eerdere successen: Boxtrolls, ParaNorman en met name het fenomenale Coraline uit 2009, waarin een meisje verdwaalt in een lugubere spiegelwereld met ideaalversies van haar ouders die – nogal verontrustend – knopen hebben in plaats van ogen.

Ogen zijn ook een obsessie in de quasi-Japanse fabel Kubo and the Two Strings, waarin het eenogige jochie Kubo zich met zijn wegkwijnende moeder in een grot aan zee verbergt. Pa is dood, opa de maangod en diens dochters azen op zijn resterende oog, weet Kubo. Hij verdient wat geld door met een magische luit en origami samoeraiverhalen te vertellen in een naburig dorp. Tot hij op een avond per ongeluk opa en tantes oproept: begin van een queeste door een toverwereld met als reisgezellen een aap en een reuzenkever die door een vloek zijn geheugen verloor.

In Kubo and the Two Strings neemt studio Laika afscheid van de gotische, Tim Burtoneske sensibiliteit die regisseur Henry Selick met Coraline introduceerde. Kubo, het regiedebuut van miljardairszoon Travis Knight, kiest een licht abstracte stilering met heldere lijnen en kleuren, maar handhaaft de unieke Laika-animatie: perfect soepele, levendige stop-motion met toefjes 3D-animatie. Het blijkt ook te werken in deze klassieke ‘hero’s journey’, waar een jonge held monsters te lijf gaat om het magische zwaard, het harnas en de helm te veroveren waarmee hij zijn erfdeel kan claimen. Een epische reis dus, met veel verrassingen onderweg en met een prikkelende metalaag over de kracht van herinneringen en verhalen.

Kubo kiest, net als zijn held, zelden de gemakkelijke weg. Intelligent is een Laika-film altijd, maar Kubo bespeelt de meeste emotionele snaren sinds Coraline. Hij rakelt diepe kinderangsten op over verlies, waanzin en scheiding, uiteraard om die ten ruste te leggen. Familie is zo’n bron van angst omdat zij zoveel troost biedt.