Nouchka Fontijn kansloos tegen swingend blok beton

Boksen De Nederlandse boksster verloor de finale van Claressa Shields. Fontijn kon leven met haar nederlaag tegen een kind van de straat.

Een linkse directe van Claressa Shields treft Nouchka Fontijn recht in het gezicht. Foto Robin Utrecht/ANP

Of Nouchka Fontijn nu goed bokst of heel goed bokst, dan nog kan ze Claressa Shields moeilijk verslaan, zo goed is de Amerikaanse. Om deze uitzonderlijke boksster in de olympische finale in Rio de Janeiro van goud af te houden, had Fontijn zondag ver boven zichzelf moeten uitstijgen. Dat deed ze, bijna, maar net niet genoeg.

Het ontmoedigt die gevechten tegen dat blok beton, erkent Fontijn, maar ooit komt de dag dat ze Shields zal verslaan, dat weet ze zeker. De Nederlandse boksster was er in de olympische finale dichtbij, maar de zes juryleden uit Vietnam, China, Mongolië, Kazachstan, Brazilië en Frankrijk oordeelden anders. Die mannen onderaan de ring wezen, met weliswaar geringe verschillen, Shields unaniem aan als de nieuwe olympisch kampioene, met de troostrijke gedachte voor Fontijn dat zij de laatste van de vier ronden op punten had gewonnen.

Een pyrrusoverwinning, want Shields kon na drie gewonnen ronden de partij bijna niet meer verliezen. Fontijn had haar dan knock-out moeten slaan. Daarvoor, gebiedt de eerlijkheid te zeggen, was de Nederlandse boksster net niet goed genoeg. Nadat de eerste emoties waren gezakt, kon Fontijn vrede hebben met zilver. Ook een mooie beloning voor jaren van bloed, zweet en tranen.

Buiten de ring

Met de medaille krijgt Fontijn eindelijk de tastbare waardering voor haar doorzettingsvermogen. De boksster heeft ook buiten de ring strijd moeten leveren, met de boksbond en met sportkoepel NOC*NSF. Die partijen vonden het in aanloop naar de Spelen van Londen, vier jaar geleden, een slecht idee dat Fontijn door haar trainer en partner Abdul Fkiri werd begeleid. Te close.

Dat besluit ontregelde Fontijn, die mede daardoor ontbrak op de Spelen in Londen, waar de pas zeventienjarige Shields de eerste olympisch bokskampioene in de klasse tot 75 kilogram werd. Fontijn wilde geen tweede olympische sof en sloot vrede met haar opponenten. Op weg naar Rio de Janeiro kreeg ze de steun die ze zocht van NOC*NSF en mocht ze samen met Fkiri haar olympisch route uitstippelen. Met zilver als resultaat.

Het goud glom dofjes, even, tot Fontijn Shields trof, de Amerikaanse boksster die goed naar Muhammad Ali heeft gekeken. Zij swingt in de ring en daagt haar tegenstandster uit door de dekking te laten zakken. Fontijn kende die provocatie van eerdere partijen en trapte niet in die val. Als ze toehapt, dreigt het gevaar van een knock-out.

Bijzondere sportvrouw, die nog maar 21-jarige Shields. En een bijzonder mens, die het na haar gewonnen partij uitschreeuwde van geluk. Goud, ze kon het niet begrijpen. Wat een wonder. „Ik hoop dat God me wakker maakt, zodat ik het kan beseffen”, riep Shields tegenover een horde Amerikaanse journalisten. Een merkwaardige uitspraak tegen de achtergrond van haar erelijst, want die vermeldt naast de olympische titel van ‘Londen’ ook goud op de Pan American Games en de wereldtitel in 2014 en 2016.

Van de straat

Waar Fontijn uit een warm Rotterdams nest komt, is Shields een kind van de straat. In Flint in de staat Michigan, om precies te zijn. Ze is de dochter van een voormalige bokser, die zijn tijd meer in de gevangenis dan thuis doorbracht. Maar met een aan drugs en alcohol verslaafde moeder was thuis evenmin een veilige plek voor Shields, die ook in haar presentatie de rauwheid van haar bestaan uitdraagt. Zij is niet, wat je noemt, het fijnzinnige type.

Maar Shields heeft het hart wel op de goede plaats. Boksen bracht haar niet alleen roem, maar ook geld waarmee ze liefdevol haar moeder ondersteunt, evenals haar zussen en broers, van wie één met schizofrenie en een bipolaire stoornis kampt. Shields kreeg dankzij het boksen een beter leven. Haar trainer Leon Lawson ontfermde zich over haar, nam haar in huis en leerde haar met mes en vork eten.

Tegen die vrouw met zo veel talent en zo veel wilskracht was Fontijn niet opgewassen. Zelfs niet met al die supporters op de tribune die luidkeels haar naam schreeuwden.