Muse sluit eerste Lowlands-dag af met euforische set

Lowlands 2016 De eerste dag van het festival had Muse als enige bonafide supersterren en zorgde Die Antwoord voor wat leven in de brouwerij.

Muse op het Alpha-podium Foto Andreas Terlaak

‘Fuk U’ Het opschrift op de boxershort van rapper/zanger Watkin “Ninja” Tudor Rogers van het Zuid-Afrikaanse duo Die Antwoord bestond misschien wel uit de enige onvertogen woorden die vielen op dag één van een loom, warm, lui en uiteindelijk flink regenachtig Lowlands.

De 24ste editie van het festival in de Flevopolder verkocht niet uit en dat gaf ruimte, mede door een slimme nieuwe indeling met een paar tenten op andere plaatsen, een paar nieuwe attracties en zoals gewoonlijk een schat aan ludieke kunstwerken, zoals de met één hand op een keukenstoel balancerende ruimtevaarder die boven het veld zweefde. “Self-portrait of a dreamer” heet het gevaarte van kunstenaar Joseph Klibansky.

‘Self-portrait of a dreamer’ van Joseph Klibansky

‘Self-portrait of a dreamer’ van Joseph Klibansky. Foto Andreas Terlaak

Lowlands is niet alleen popmuziek maar ook literatuur, theater, performancekunst en wetenschap. In een grote Lowlands Science-enclave wordt de hulp van festivalbezoekers ingeroepen voor proefjes met betrekking tot de werking van de hersenen, de helende eigenschappen van muziek en zelfs een project met vingerafdrukken, georganiseerd door het Nederlands Forensisch Instituut. Minder wetenschappelijk is de plek waar cursussen voor beginners worden gegeven, onder meer in naakt boetseren en schilderen als (televisiecoryfee) Bob Ross.

Er heerste een gemoedelijke sfeer onder de circa 50.000 bezoekers. De muziek stemde daarmee overeen, want er was vrijdag veel vriendelijke danspop met lome beats en verleidelijke zang van AlunaGeorge, Nao, de zangeres van Chvrches en de zanger van de Scandinavische studiogroep Mike Snow. De blanke Texaanse rapper Post Malone leek er een uitdagend feestje van te gaan maken. Totdat hij al vroeg in zijn set losbarstte in een half gezongen, half gerapte versie van Fleetwood Macs “Dreams” en zijn muziek even ongevaarlijk bleek als de rest.

Verrassend was de gortdroge woestijnmuziek van het Amerikaanse Xixa, met een gruizige zanger die klonk alsof hij voor het optreden een hap zand had ingeslikt. Het bonte gezelschap Edward Sharpe & the Magnetic Zeroes bracht een element van gospel in hun folkrock, met een gretig meegezongen versie van John Lennons “Instant Karma”.

Tussen de brave huiskamerpop van Causes en de opgepoetste garagerock van The Kills had het festival de ophef en het visueel spektakel van Die Antwoord hard nodig om wat leven in de brouwerij te brengen. De sfeer bleef opperbest, zelfs in de wetenschap dat er de komende twee dagen nog meer regen gaat vallen. Want dat is Lowlands: een plek waar je niet alleen komt om bandjes te kijken maar vooral om er te zijn, met z’n allen.

Get a Llowlife

Get a Llowlife. Foto Andreas Terlaak

Lowlands had het vrijdag moeilijk om geschikte acts te vinden voor de grote Alpha-tent. De Britse singer/songwriters Tom Odell en Jake Bugg waren eigenlijk een tikje te licht om dat niveau aan te kunnen. Odell compenseerde dat met Coldplay-achtige bombast tussen zijn smekende pianoliedjes. Bugg klonk op een verfrissende manier ouderwets met zijn hoekige rockabillyritmes, waarop hier en daar rond de Alpha de hoelahoep werd gedanst.

Producer/muzikant Paul Kalkbrenner bood een gonzende schuilplaats voor de eerste regenbui van de dag. Hij bracht vooral een fantastische lichtshow, met flitslicht bij de elektrische knettergeluiden uit zijn laptop, die extra hard aankwamen bij de nattigheid buiten. Na een statig optreden van het Belgische Oscar and the Wolf was het wachten op het Engelse Muse, de enige bona fide supersterren van de eerste Lowlandsdag.

Muse op het Alpha-podium

Muse op het Alpha-podium. Foto Andreas Terlaak

Muse kwam, zag en triomfeerde met een euforische set die ondanks het technocratische karakter van hun snoei- en snerpharde muziek bijna louter meezingers opleverde. Dit is de band die iedereen wilde zien en die misschien wel het beste de nieuwe Lowlandsgedachte belichaamt. Rock is uit, maar een rockband die gebruik maakt van alle beschikbare technische middelen appelleert aan de interesses van de Lowlander, die ook niet vies is van een beetje wetenschap of andere kunstdisciplines dan alleen popmuziek. Zie in dat verband de optredens van Philip Glass en Hans Teeuwen, aanstaande zondag. Zanger Matt Bellamy zong zijn geëngageerde teksten over moderne oorlogvoering en de nietigheid van de mens in het universum. Zelfs in deze sobere setting, zonder de meeste van de theatrale effecten van hun stadionshows, bracht Muse Lowlands samen in één gedachte. Van deze muziek houden we en hier, bij de enorme ruimteman leunend op zijn keukenstoel, zijn we drie dagen lang in ons element.