‘Ik ben nergens anders goed in’, zei de zilveren BMX’er

Na jaren van fysiek ongemak moest het voor BMX’er Jelle van Gorkom in Rio gebeuren. Hij won er de zilveren medaille.

Jelle van Gorkom wint de zilveren medaille tijdens de finale BMX. Foto Sander Koning / ANP

De oerkreet van Jelle van Gorkom moet ver boven het lawaai van Rio de Janeiro zijn uitgekomen, zo hard schreeuwde de BMX’er nadat hij op de Olympische Spelen de zilveren medaille had gewonnen. Die uitbarsting symboliseerde de opluchting na jaren van vooral medische tegenslagen.

Van Gorkom, uit Lichtenvoorde, combineert de lichtheid waarmee ook het festival de Zwarte Cross in zijn geboorteplaats is omgeven met de beroepsernst van een topsporter. Maar er was ook altijd wat met Van Gorkom, die negen jaar geleden ontdekte dat het crossen met een kleine fiets op een geaccidenteerde baan van 370 meter bij hem past.

Zijn capriolen op de rollercoasterbaan brachten de BMX’er vaker naar ziekenhuizen dan hem lief was, met als medisch dieptepunt de kunstmatige coma waarin hij werd gehouden na een val bij een wedstrijd in de Verenigde Staten. Het kostte hem een mooie klassering op de Olympische Spelen in Londen en lange tijd daarna een gevoel van diepe frustratie.

Fysiek in orde, mentaal niet

Maar Van Gorkom liet zich niet uit het veld slaan, ook niet nadat hij in aanloop naar Rio twee sleutelbenen brak. Gelukkig voor hem was hij tijdig hersteld. Fysiek in orde, maar mentaal nog niet. “Omdat ik maar geen bevestiging kreeg van mijn goede vorm”, zei hij. “Pas nadat ik in Rio de Janeiro mijn eerste heats won, was ik gerustgesteld. Eindelijk die bevestiging dat het goed zit.”

Redelijk soepel gleed Van Gorkom door alle kwalificaties om in de finale getergd als een tijger op de startheuvel te staan. Nú moet het gebeuren, nú alles geven, pompte Van Gorkom zichzelf op. Hij had geen ideale startpositie, maar al snel vond hij de goede lijn, om zichzelf in de voorlaatste bocht op de derde plaats terug te vinden. Naar voren, dat wilde Van Gorkom. En hij ging naar voren, tot hij in de laatste bocht de ruimte vond om de Colombiaan Carlos Alberto Ramirez Yepes te passeren. “Het was krap, maar het kon”, zei Van Gorkom met een brede lach.

BMX Mannen
. Connor Fields 34.642
. Jelle van Gorkom 35.316
. Carlos Alberto Ramirez Yepes 35.517
7. Niek Kimman 36.570

De Amerikaan Connor Fields was niet meer te achterhalen, maar daar had Van Gorkom vrede mee. Een medaille op de Spelen, dat deed hem exploderen van vreugde. Hij sprong bondscoach Bas de Bever in de armen en schreeuwde zoals hij nog nooit geschreeuwd heeft. Alle emoties van de vele tegenslagen kwamen naar boven. Wát een verschil met het zilver van Dafne Schippers, waarover de sprintster boos reageerde.

Nergens anders goed in

Dat zijn medische dossier geen last is geworden waaronder hij is bezweken, kon Van Gorkom maar op één manier verklaren: “Ik ben nergens anders goed in.” Zijn sportieve drive hield hem op de fiets. Van Gorkom vindt dat hij bij de wereldtop hoort en dat wilde hij ooit op de Olympische Spelen laten zien. Al zijn opofferingen moeten toch ergens goed voor zijn geweest? Vandaar zijn uitbarsting in Rio de Janeiro, de stad die de BMX’er altijd zal onthouden als de plaats waar hij het geluk vond.

Bondscoach Bas de Bever voegde daar nog andere kwaliteiten van zijn pupil aan toe: “Jelle kan na tegenslagen een knop omzetten en als geen ander de wedstrijd ‘lezen’, wat knap is in een tijdbestek van 35 seconden. Hij traint altijd op 95 procent, en dan zit ie nog te zeiken ook, maar in een wedstrijd kan Jelle er altijd zes procent bovenop doen. Man, toen hij over de streep kwam dacht ik dat ik gek werd. Wat een prachtige medaille.”