Tijd vullen met de NOS: geen beng beng maar pam pam

Het voorprogramma van de finalerace van Dafne Schippers duurde lang. Er waren veel merkwaardige preludes, met een hoog entertainmentgehalte.

Lucia Rijker bokst mee met Nouchka Fontijn in 'Rio Live'.

Nog maar vijf uur en twintig minuten stelde Herman van der Zandt de kijkers in het vooruitzicht, en dan zou iedereen weer voor de buis moeten zitten voor de finalerace op de 200 meter van hardloopster Dafne Schippers.

Het was natuurlijk de bedoeling dat we als kijkers niet eerst nog een hazenslaapje zouden doen tot half vier in de ochtend. Maar het voorprogramma voelde een stuk langer aan (en was dat ook werkelijk) dan de jurkenparade bij het Oscargala.

Voor een deel werd de tijd opgevuld met een bijna sacrale voorbereiding van het nationale orgasme van ruim twintig seconden. NOS-sidekick Edith Bosch wist het zeker en vertolkte wederom de stem des volks: „Ze gaat het gewoon doen!”

Verslaggever Jeroen Stekelenburg hield ons gedetailleerd op de hoogte van het feit dat de bus met Dafne nu in het stadion was gearriveerd. In Hilversum sprak Dione de Graaff met Dafnes voormalige jeugdtrainer uit Utrecht. Edith las alvast voor uit de fanmail die Fanny Blankers-Koen in 1948 had ontvangen, na haar viermaal goud in Londen.

Maar er waren nog veel merkwaardiger preludes, met een hoog entertainmentgehalte. In zijn blessuretijd als sportcommentator maakte Mart Smeets een waar feest van de kwartfinale in het basketbal tussen de VS en Argentinië. Er was ook een non-competitief turngala met de nieuwe olympische kampioenen, maar ook met een acrobatisch varieté van zogeheten tumblers, die drie of vier temposalto’s maakten op de mat en dan een flikflak én drievoudige achterwaartse sprong met dubbele schroef. Daarnaast speelde een 50-jarige Chinees-Zwitserse veteraan in een komisch intermezzo dat hij een oude, stramme man was. Mispoes!

Het mooist vond ik de beelden van analiste Lucia Rijker, tweevoudig wereldkampioen en wegbereidster van het vrouwenboksen, die op de bank naast Herman van der Zandt zat mee te boksen met Nouchka Fontijn in haar kwartfinale: „Ze moet niet beng beng, maar pam pam! En afstand bepalen!”

En toen dan eindelijk Dafne haar explosie mocht laten zien, was het veel sneller voorbij dan je na al die inleidende beschietingen in de media had verwacht. Zilver op een sprintnummer, een uniek resultaat sinds 1952, maar een korzelige Dafne kon er niet van genieten. Ze baalde dat het geen goud was en gooide haar schoenen in razernij van zich af. Heel Nederland begreep die woede wel, alvorens weer onder de wol te kruipen.

Analist Gregory Sedoc had het de afgelopen dagen al zo vaak uitgelegd: „Dafne kan gewoon niet tegen haar verlies.” En dat is in deze context van hoog inzetten, presteren of anders dreigt de verliezersvlucht, helemaal in overeenstemming met de verwachtingen van TeamNL. Daar is het olympisch adagium dat meedoen belangrijker is dan winnen langzamerhand een morsdode letter.

We kunnen er nog dagen lang over napraten, hoe het anders zou hebben gemoeten: geen beng beng maar pam pam!